Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009

Εξώδικος Διαμαρτυρία μετά κλήσεως του Αρχιμανδρίτου Πορφυρίου-Χρίστου Παπαρούπα

Ε Ν Ω Π Ι Ο Ν
ΠΑΝΤΟΣ ΑΡΜΟΔΙΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
ΕΞΩΔΙΚΟΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ μετά ΚΛΗΣΕΩΣ
--------------------
του Αρχιμ. ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ-ΧΡΙΣΤΟΥ Γ. ΠΑΠΑΡΟΥΠΑ
Σχολάρχου-Δ/ντή του Γεν. Εκκλησιαστικού Λυκείου - Γυμνασίου Αθηνών
ΠΡΟΣ

Τον υπεύθυνο διαδικτυακής Ιστοσελίδας «ECCLESIAnet »
---------------------------
Πληροφορήθηκα ότι αναπαραγάγατε σχόλια σε σχέση με το άτομό μου στην ηλεκτρονική σελίδα σας από σύμφωνα με το Π.Δ. 104/79. Δικαιοσύνη. Εκτιμώ ότι όποιοι σας πληροφόρησαν, προσπάθησαν να σας χρησιμοποιήσουν ως μοχλό πίεσης σε βάρος μου. Όμως μετά τις εξηγήσεις μου αντιλαμβάνεσθε ότι αθέλητα τους εξυπηρετήσατε. Κατόπιν αυτού είναι βέβαιο ότι δεν θα επιμείνετε στο διασυρμό μου, τον οποίο από τούδε τουλάχιστον διαπράττετε εν γνώσει σας.
επανεξελέγην για την προσεχή διετία 2009-2010 ως α΄ αιρετό μέλος του Κλάδου και με την ιδιότητά μου αυτή μετέχω στα αρμόδια Συμβούλια Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης του ΥΠ.Ε.Π.Θ., όπως προβλέπει ο Νόμος 3432/06, για να υπερασπίζομαι τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των συναδέλφων, χωρίς κανένα μισθό.
Αυτά σας τα γνωρίζω ώστε να μη μπορείτε να επικαλείστε άγνοια ή παραπληροφόρηση και Ζ Η Τ Ω :
Α) Να αποσυρθεί άμεσα από την Ιστοσελίδα σας, οποιαδήποτε αναφορά στο πρόσωπο και στο όνομα μου,
Γ) Να αναρτηθεί στην ίδια θέση και για ίσο χρόνο η παρούσα Εξώδικη διαμαρτυρία μου, με την επιφύλαξη κάθε Νόμιμου δικαιώματός μου.

Αρμόδιος Δικαστικός Επιμελητής
Να επιδώσει Νόμιμα την παρούσα εκεί όπου απευθύνεται,
προς γνώση τους και για τις Νόμιμες συνέπειες.
Αθήνα 15-7-2009

†αρχιμ. Πορφύριος Γ. Παπαρούπας
Σχολάρχης Γεν. Εκκλησιαστικού Λυκείου - Γυμνασίου Αθηνών

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2009

Καθαιρέθηκε ο πρώην Μητροπολίτης Αττικής Παντελεήμονας


Την καθαίρεση του πρώην Μητροπολίτη Αττικής Παντελεήμονος και την επαναφορά του στην τάξη των Μοναχών, αποφάσισε το Πρωτοβάθμιο για αρχιερείς συνοδικό δικαστήριο, αφού είχε προηγηθεί η απόρριψη από τον Άρειο Πάγο της αναίρεσης της ποινής του.

Όπως ανακοίνωσε η Ιερά Σύνοδος, το πρωί συνήλθε σε Συνεδρία ?το Πρωτοβάθμιο δι' Αρχιερείς Συνοδικό Δικαστήριο, συγκροτούμενο εκ των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών : Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελετίου, ως Προέδρου, Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου κ. Νικοδήμου, Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Αλεξάνδρου, Μηθύμνης κ. Χρυσοστόμου, Αργολίδος κ. Ιακώβου, Κίτρους και Κατερίνης κ. Αγαθονίκου, Φωκίδος κ. Αθηναγόρου, Μυτιλήνης, Ερεσσού και Πλωμαρίου κ. Ιακώβου, Άρτης κ. Ιγνατίου, Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου κ. Δημητρίου, εις αντικατάσταση του κωλυομένου να παραστεί Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Διδυμοτείχου και Ορεστιάδος κ. Νικηφόρου, Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιγνατίου και Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας κ. Κωνσταντίνου, κατόπιν του υπ' αριθμ. 1857/6.5.2009 εγγράφου του Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, δια του οποίου διαβίβασε στην Ιερά Σύνοδο την υπ' αριθμ. 778/2009 αμετάκλητη απόφαση του Στ? Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, επί της υποθέσεως του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου πρώην Αττικής κ. Παντελεήμονος, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 160 του Νόμου 5383/1932 «Περί Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων και της προ Αυτών διαδικασίας».

Ο κ. Παντελεήμων είναι έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού καθώς έχει καταδικαστεί σε έξι χρόνια κάθειρξη για υπεξαίρεση 155.000 ευρώ από τη Μονή Νέας Μάκρης.

www.kathimerini.gr

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

Γκαζάκια νέας γενιάς σε εκκλησίες

Με «αναβαθμισμένους» εμπρηστικούς μηχανισμούς στους οποίους εκτός από γκαζάκια είχαν προσαρμοσθεί ρολόγια, χτύπησε χθες, σχεδόν ταυτόχρονα σε τέσσερις εκκλησίες, στην Αθήνα, τον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη, η οργάνωση Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς- Κομάντο Φράξια Μηδενιστών.

Οι μηχανισμοίσυλλέχθηκαν από πυροτεχνουργούς του Τμήματος Εξουδετέρωσης Εκρηκτικών Μηχανισμών Η ανάληψη της ευθύνης έγινε με προκήρυξη που αναρτήθηκε στο Ιndymedia και η επιλογή των ναών ως στόχων έγινε, όπως αναφέρεται, διότι τα μέλη της οργάνωσης θεωρούν ότι «η θρησκεία αποτελεί έναν εξουσιαστικό μηχανισμό με ιδιαίτερα ύπουλο ρόλο στην καθυπόταξη των ανθρώπων». Η Αστυνομία μιλά για «επίδειξη δύναμης από αναβαθμισμένη ομάδα εμπρηστών», ωστόσο έντονο προβληματισμό προκαλεί η επιλογή να μπουν στο στόχαστρο εκκλησίες. Οι δράστες τοποθέτησαν τους μηχανισμούς στη Μητρόπολη της Αθήνας, τον ναό της Αγίας Τριάδας του Πειραιά, τον Άγιο Δημήτριο και την Αγία Σοφία στη Θεσσαλονίκη. Είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιούνται σε εμπρηστικές ενέργειες τέτοιου είδους μηχανισμοί. Τα μέλη της οργάνωσης φρόντισαν να ενισχύσουν τους αυτοσχέδιους εμπρηστικούς μηχανισμούς- γκαζάκια με μπιτόνι βενζίνης- με συνδεσμολογία ρολογιού. Με αυτόν τον τρόπο μετέτρεψαν τους «κλασικούς» εμπρηστικούς μηχανισμούς σε ωρολογιακούς. Οι μηχανισμοί που εντοπίσθηκαν στην Ιερά Μητρόπολη και στον ιερό ναό της Αγίας Τριάδας στον Πειραιά αποτελούνταν από γκαζάκια, μπιτόνι με βενζίνη, χαρτιά, μπαταρίες και μηχανικά ρολόγια. Για όλες τις ενέργειες προηγήθηκαν προειδοποιητικά τηλεφωνήματα. Για την ενέργεια στην Ιερά Μητρόπολη άγνωστος λίγο μετά τις δύο το μεσημέρι επικοινώνησε με την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», τον σταθμό Σκάι και το 100 και προειδοποίησε ότι σε σαράντα πέντε λεπτά θα εκραγεί βόμβα.
Γίνονταν εργασίες
Στο κτίριο της Μητρόπολης χθες γίνονταν εργασίες. Αστυνομικοί που έσπευσαν στη Μητρόπολη εντόπισαν μέσα σε μια σακούλα τον μηχανισμό, που παρελήφθη από πυροτεχνουργούς για εξέταση στα εργαστήρια. Την ίδια περίπου ώρα ο ιερέας του ναού στης Αγίας Τριάδας στον Πειραιά είδε τον μηχανισμό, αφού εξαιτίας κάποιου προβλήματος στη συνδεσμολογία έβγαιναν καπνοί, λόγω «μερικής έκρηξης», όπως ανακοίνωσε η Αστυνομία. Λίγο αργότερα έγινε προειδοποιητικό τηλεφώνημα στο 100. Ο μηχανισμός αυτός ήταν ίδιος με τον προηγούμενο. Στη Θεσσαλονίκη οι άγνωστοι δράστες επέλεξαν να χτυπήσουν στις δύο μεγαλύτερες εκκλησίες- μνημεία της πόλης. Η Αστυνομία εντόπισε δύο εμπρηστικούς μηχανισμούς στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου (έναν στο προαύλιο κι έναν μέσα στον ναό) καθώς κι έναν ακόμη στην Αγία Σοφία, στο κέντρο της πόλης.
Ξενάγηση σε μαθητές
Οι εκρήξεις αποτράπηκαν σχεδόν την τελευταία στιγμή, ενώ και στις δύο περιπτώσεις θα μπορούσαν να τραυματιστούν πολίτες. Τη συγκεκριμένη ώρα- περίπου στις 3 το μεσημέρι- στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου ξεναγούνταν μαθητές σχολείων και εκδρομείς από κοντινές πόλεις, οι οποίοι είδαν έκπληκτοι την Αστυνομία να αποκλείει την περιοχή και ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά να ερευνούν τον χώρο. Στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας ήταν προγραμματισμένη νεκρώσιμη ακολουθία και είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται κόσμος. Οι μηχανισμοί συλλέχθηκαν από πυροτεχνουργούς του Τμήματος Εξουδετέρωσης Εκρηκτικών Μηχανισμών (ΤΕΕΜ) και εξετάζονται στα εγκληματολογικά εργαστήρια της Αστυνομίας. Όπως έγινε γνωστό, αποτελούνταν από γκαζάκια και μπιτόνια βενζίνης, ενώ είχαν προσαρμοσμένα ρολόγια, τα οποία θα ενεργοποιούσαν ειδικό μηχανισμό που θα πυροδοτούσε το εύφλεκτο υλικό.

Τέλος στις επιχειρηματικές δραστηριότητες της Μονής Τοπλού

της Σίλας Αλεξίου από τα ΝΕΑ
ΑΔΟΞΟ ΤΕΛΟΣστις επιχειρηματικές δραστηριότητες της Μονής Τοπλού δίνει απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), με την οποία ακυρώνεται η κοινή υπουργική απόφαση για την τουριστική ανάπτυξη των εκτάσεων της μονής από εταιρεία βρετανικών συμφερόντων.
Το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο σε χθεσινή διάσκεψη υιοθέτησε την εισήγηση της συμβούλου Επικρατείας Κατερίνας Χριστοφορίδου, η οποία είχε προτείνει να γίνει δεκτή αίτηση περίπου 300 κατοίκων και ιδιοκτητών ακινήτων στην Κρήτη, που ζητούσαν την ακύρωση της κοινής υπουργικής απόφασης του 2007. Με την επίμαχη απόφαση είχαν εγκριθεί οι περιβαλλοντικοί όροι «για την ολοκληρωμένη τουριστική ανάπτυξη της έκτασης του ιδρύματος ΄΄Παναγία Ακρωτηριανή΄΄ στην περιοχή Κάβο Σίδερο του Λασιθίου Κρήτης, με φορέα υλοποίησης του έργου την εταιρεία Loyalward ltd».
Η εν λόγω έκταση αποτελείται από 26.000 στρέμματα και έχει μεταβιβαστεί από τη Μονή Τοπλού στο κοινωφελές ίδρυμα «Παναγία Ακρωτηριανή», που συνέστησε η ίδια η μονή και στη συνέχεια παραχωρήθηκε προς εκμετάλλευση για 80 χρόνια στην αγγλική εταιρεία Loyalward Limited.
Παρανομίες
Σύμφωνα με την εισήγηση, η οποία αποτελεί τον κορμό της απόφασης της Ολομέλειας του ΣτΕ, η περιβαλλοντική αδειοδότηση του έργου δεν έγινε νομίμως, καθώς δεν προηγήθηκε πρόβλεψη οργανωμένης δραστηριότητας με βάση χωροταξικό σχεδιασμό. Επιπλέον- κατά την άποψη της κ. Χριστοφορίδουακόμη και η χωροθέτηση γηπέδων γκολφ είναι αμφίβολης νομιμότητας, γιατί αλλοιώνουν την αισθητική και τη φυσιογνωμία του τοπίου, ενώ δεν προκύπτει ότι είναι επαρκή τα μέτρα για τη διατήρηση σε καλό επίπεδο των υδάτινων πόρων της περιοχής. Θέση υπέρ της υπουργικής απόφασης έλαβαν με παρεμβάσεις τους στο Ανώτατο Δικαστήριο- εκτός της αγγλικής εταιρείας, του ιδρύματος και της Μονής Τοπλού- κάποιες μητροπόλεις της περιφέρειάς της, η τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Λασιθίου, αγροτικοί συνεταιρισμοί, εμπορικοί σύλλογοι, αθλητικοί και πολιτιστικοί όμιλοι της περιοχής, κυρίως της Σητείας, που υποστήριζαν ότι το έργο θα είχε θετικές κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις στην περιοχή.

Σάββατο, 04 Απριλίου 2009

OIKOYMENIKON ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Εὐχαριστίαι τοῦ Προέδρου Obama πρός τόν Πατριάρχην

Ὁ νέος Πρόεδρος τῶν Η. Π. Α. ἀπέστειλε πρός τήν Α. Θ. Παναγιότητα τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην κ. κ. Βαρθολομαῖον τό κάτωθι εὐχαριστήριον γράμμα διά τάς συγχαρητηρίους εὐχάς Αὐτοῦ ἐπί τῇ προσφάτῳ ἐκλογῇ του:

«Παναγιώτατε,

Σᾶς εὐχαριστῶ διά τά συγχαρητήριά σας διά τήν ἐκλογήν μου ὡς Προέδρου τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Ἐκτιμῶ μεγάλως τό ἁβρόφρον μήνυμά σας.

Πέποιθα ὅτι δυνάμεθα νά ἐργασθῶμεν ἀπό κοινοῦ ἐν πνεύματι εἰρήνης καί φιλίας διά νά οἰκοδομήσωμεν ἕνα περισσότερον ἀσφαλῆ κόσμον κατά τήν προσεχῆ τετραετίαν. Προσβλέπω πρός τήν συνεργασίαν μαζί σας εἰς αὐτήν τήν προσπάθειαν.

Εἰλικρινῶς

Barack Obama».

Παρασκευή, 03 Απριλίου 2009


Διάλεξη του Μητροπολίτη Αρτεμίου

ΤΟ ΚΟΣΣΟΒΟ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΟΧΙΑ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ


Η ιστορία του Κοσσόβου και των Μετόχιων είναι η ιστορία της Σερβίας και του σερβικού λαού. Το Κόσσοβο είναι καθρέπτης στον οποίο καθρεπτίζεται όλο το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας. Χωρίς τον καθρέπτη αυτό δεν θα ξέραμε ούτε θα γνωρίζαμε τον εαυτό μας. Δεν θα μας ήξεραν και αναγνώρισαν οι άλλοι. Μήπως, δεν θα επιβιώναμε καν στη διεθνής σκηνή. Μήπως θα μας έσβηναν από το πρόσωπο της γης από καιρό κάποιες ιστορικές θύελλες και πλημμύρες. Για το λόγο αυτό, μήπως, ο Θεός μας έδωσε και κατέμεινε αυτόν τον κοσσοβάρικο καθρέπτη. Εξαιτίας αυτού οι Σέρβοι είναι τόσο δεμένοι με το Κόσσοβο, διότι οι ρίζες του κάθε Σέρβου είναι στο Κόσσοβο και από το Κόσσοβο. Αυτό σήμερα είναι πιο φανερό παρά που ήταν ποτέ νωρίτερα. Η πρόσφατη ιστορία του Κοσσόβου και των Μετόχιων είναι δυστυχισμένη και αιματηρή. Διαρκεί σχεδόν 620 χρόνια. Άρχισε με την γνωστή μάχη του Κοσσόβου και ακόμη δεν έχει τελειώσει. Σε αυτή την μακρόχρονη ιστορία ήταν λίγες οι πρόσχαρες και ειρηνικές μέρες. Περίπου καμία εικοσαριά χρόνια (από 1918-1941). Όλα τα υπόλοιπα χρόνια και αιώνες πέρασαν στο σκοτάδι της δουλείας και στον σταυρό των παθημάτων. Περί τούτου γράφηκαν όχι βιβλία, αλλά ολόκληρες οι βιβλιοθήκες. Από ντόπιους και ξένους συγγραφείς. Από ζωντανούς μάρτυρες και επιμελείς ερευνητές της ιστορίας. Αυτό το πλήθος μαρτύρων και μαρτυριών μιλάει ότι η κάθε επόμενη περίοδος ήταν πιο δύσκολη, πιο δοκιμαστική και πιο αιματηρή από την προηγούμενη. Πρέπει να δούμε το βιβλίο «Κλάμα της Παλιάς Σερβίας» του Ιανίτσιγιε Πόποβιτς, όπου περιγράφει τα τελευταία εκατό χρόνια υπό τους Τούρκους. Παρόλο που ακόμη ήταν τουρκική δουλεία, οι κύριοι καταπιεστές πάνω από τους Σέρβους, πάνω από το σερβικά παιδιά και γυναίκες, πάνω από τα ιερά μας ήταν τότε οι Αρβανοί. Όταν διαβάζεται το βιβλίο αυτό και παρακολουθείται η εξέλιξη γεγονότων στις μέρες από το 1999 αποκτιέται εντύπωση ότι μας επαναλαμβάνεται πάντα η ιστορία. Σε δυνατότερη ή αδυνατότερη ένταση, αλλά επαναλαμβάνεται

Από τον Ιούνιο εκείνο το 1999, το Κόσσοβο και τα Μετόχια είναι πάλι στον σταυρό. Και πριν από αυτό, ακόμη και κατά τη διάρκεια του πολέμου από 1941-1945, και μετά τον πόλεμο υπό τον κομμουνισμό και τιτοϊσμό, περνούσαν στην φωτιά των βασάνων, βίας, λεηλασιών, δολοφονιών, διωγμών...αλλά αυτά τα τελευταία δέκα χρόνια, ξεπερνάνε με τον αγριότητά τους όλα που μέχρι τώρα δοκιμάστηκε και γράφηκε στην ιστορία. Το Κόσσοβο και τα Μετόχια στον σταυρό! Μπορεί να φανταστεί φοβερότερη εικόνα μπροστά από τα μάτια μας! Κάτω από το σταυρό δεν μιλιέται. Κάτω από τον σταυρό είτε σωπαίνει σε πόνο είτε κλαιει με λυγμούς. Ειδικά Εκείνος στον Σταυρό δεν μιλάει. Εκείνος πάσχει και πονάει. Και προσεύχεται για τους βασανιστές του: «Πατέρα, συγχώρησέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν». Έτσι μιλούσε ο Σταυρωμένος Κύριος. Εμείς συν-σταυρωμένοι με το Κόσσοβο και τα Μετόχια, δεν τολμάμε να επαναλάβουμε αυτά τα άγια λόγια. Διότι οι βασανιστές μας πολύ καλά ξέρουν τι κάνουν και γιατί το κάνουν. Κι αυτό οι αυτοί – η σημερινοί τρομοκράτες και εγκληματίες – οι Αλβανοί του Κοσσόβου – κάνουν στο Κόσσοβο και τα Μετόχια και με το Κόσσοβο και τα Μετόχια είναι γνωστό σε όλον τον κόσμο. Αφού αυτοί τις εγκληματικές τους πράξεις κάνουν εδώ και δέκα χρόνια δημόσια μπροστά από τα μάτια όλου του κόσμου, στην παρουσία ολόκληρης της διεθνούς κοινότητας, παρούσα στο Κόσσοβο και τα Μετόχια στο πρόσωπο της UNMIK και της ΚΦΟΡ, και σήμερα και της EULEX. Όχι μόνο παρούσα με την έννοια μαρτύρων, αλλά υπό την άμεσή της διοίκηση και εξουσία, με την πλήρη λογιστική και αγαθή προαίρεση, η οποία αντί να εμποδίζει και ξεριζώνει το έγκλημα, το επιτρέπει και ανέχεται. Παρόλο που η εξουσία των ΗΕ ακόμη είναι, τουλάχιστον εικονικά, παρούσα και έγκυρη στο Κόσσοβο και τα Μετόχια, ακόμη στο ίδιο ελεύθερα κινούνται εκατοντάδες και χιλιάδες τρομοκράτες και εγκληματίες. Πολλοί από αυτούς κάθονται στους θεσμούς του αυτοανακηρυγμένου και τερατώδους δημιουργήματος του λεγόμενου Ανεξάρτητου Κοσσόβου, με τους οποίους η διεθνής κοινότητα συνεργάζεται νόμιμα.



Για όλα αυτά τα φρικτά γεγονότα επί χρόνια μαρτυρούσαμε παντού στον κόσμο (Αμερική, Ευρώπη, Ρωσία) με προφορική μαρτυρία και γραπτό λόγο μέσω πολλών διαλέξεων, συνεντεύξεων, δημοσιεύσεων. Για τούτο πιο εύγλωττα μιλάει με εικόνα και λόγο το δημοσιευμένο έντυπο της Μητρόπολης Ράσκας-Πριζρένης και Κοσσόβου-Μετοχίων «ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ ΚΟΣΣΟΒΟ» στις τρεις εκδόσεις του (Σεπτέμβριος 1999, Οκτώβριος 1999, Μάιος 2001), σε περισσότερες γλώσσες (παράλληλα: σερβικά και αγγλικά, σερβικά και γαλλικά, σερβικά και ιταλικά, σερβικά και ελληνικά, ρωσικά και αγγλικά) οι οποίες διαδόθηκαν ευρύτατα παντού στον κόσμο σε δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα. Το 2003 το φως της ημέρας είδε το «ΥΠΟΜΝΗΜΑ» περί του Κοσσόβου και Μετόχιων σε έκδοση της Συνόδου της Ιεραρχίας της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, με μια ιστορική τομή από τις πρώτες μνείες της ονομασίας Κοσσόβου και Μετόχιων, με ειδική αναφορά στον καιρό από το 1999, με πολλά στοιχεία περί των διωχθέντων (250.000), δολοφονηθέντων, απαχθέντων Σέρβων και άλλων μη Αλβανών, καθώς και με λίστες των μέχρι τότε γκρεμισμένων και κατεστραμμένων εκκλησιών και μοναστηριών. Αυτό το Υπόμνημα δημοσιεύτηκε στα σερβικά και στα αγγλικά, ώστε να είναι προσιτές όλες οι λεπτομέρειες και στους ξένους παράγοντες οι οποίοι ασχολούνται με την τύχη του Κοσσόβου και των Μετόχιων. Όμως, με ειδική έμφαση πρέπει να αναφερθεί το δημοσιευμένο έντυπο «ΤΟ ΠΟΓΚΡΟΜ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ», το οποίο προετοιμάστηκε και τυπώθηκε στο Βελιγράδι το 2004 με κόπο του Υπουργείου Πολιτισμού της Σερβίας και του Μουσείου στην Πρίστινα (με μετατοπισμένη έδρα), και το οποίο μιλάει και μαρτυρεί για τη συμφορά και πογκρόμ του σερβικού λαού και των ιερών μας εντός μόνο δυο ημερών (17η και 18η ) Μαρτίου το 2004.

Αμέσως μετά τις τραγικές εξελίξεις, εμφανίστηκε στο φως της ημέρας ένα παράξενο βιβλίο από την πένα ενός Γερμανού, κ. Γιούργκεν Ελζεσέρ, αντικειμενικό και αμερόληπτο παρατηρητή και αναλυτικό των γεγονότων στο χώρο και κατά τη διαδικασία διάλυσης της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Παρόλο που το βιβλίο αυτό μιλάει για τα εγκλήματα πολέμου στο ευρύτερο χώρο αυτού του άτυχου και πρώην κράτους, η κύρια έμφασή του όμως δόθηκε σε αυτό που συνέβαινε, και που, δυστυχώς, ακόμη συμβαίνει στο Κόσσοβο και τα Μετόχια, στην καρδιά και στην ψυχή του σερβικού λαού και κράτους της Σερβίας, και ως τέτοιο αποτελεί κάποιο είδος ανακεφαλαίωσης όλων που μέχρι τότε δημοσιεύθηκε περί των γεγονότων και εξελίξεων στο Κόσσοβο και τα Μετόχια τα προηγούμενα επτά χρόνια, και όχι μόνο στη σερβική γλώσσα. Σε αυτό το βιβλίο αναφέρονται αναίσχυντα ψέματα και αναλήθειες των δυτικών ΜΜΕ και προπαγάνδας σχετικά για τα θύματα πριν και κατά της ΝΑΤΟ επέμβασης στη σύγκρουση του Κοσσόβου. Περί της Σερβίας – και γενικά περί του χώρου της πρώην Γιουγκοσλαβίας, τον τελευταίο καιρό δημοσιεύτηκαν πολλά βιβλία στα γερμανικά, καθώς και σε άλλες γλώσσες, αλλά αυτό το βιβλίο διακρίνεται από όλα τα υπόλοιπα με την φιλαλήθεια και αντικειμενικότητά του. Ο συγγραφέας συνεπώς αξίζει κάθε έπαινο και αναγνώριση διότι, γράφοντας αυτό το βιβλίο, έθεσε την αλήθεια πάνω και μπροστά από τα μικροπολιτικά συμφέροντα οποιουδήποτε.



Παρόμοιο με αυτό είναι και το βιβλίο από την πένα μιας ξένης – Ιρλανδέζας υπό την ονομασία: Κρύψιμο της γενοκτονίας στο Κόσσοβο και τα Μετόχια, στο οποίο με αντικειμενικό τρόπο, ως αυτόπτης μάρτυρας, αναφέρει το άτιμο ρόλο της ΚΦΟΡ και της UNMIK στο κρύψιμο εγκλημάτων τα οποία οι Αλβανοί διέπρατταν κατά των Σέρβων μπροστά από τα μάτια τους, ενώ οι ίδιοι προσπαθούσαν με όλες τις δυνάμεις τους να κρύψουν και αποκρύψουν αυτή την αλήθεια από τον κόσμο. Η κυρία Ιζόλντα Χένρι, συγγραφέας αυτού του παράξενου βιβλίου, σε δώδεκα συγκινητικές ιστορίες περιγράφει όλη την φρίκη της κόλασης την οποία οι Σέρβοι στο Κόσσοβο και τα Μετόχια πέρασαν και ακόμη περνάνε. Αυτές οι δώδεκα μοίρες είναι μόνο τα πιο διακριτικά παραδείγματα των δεινών μας τον τελευταίο καιρό. Όμως, η πραγματική εικόνα θα αποκτιόταν μόνο εάν την καθεμία από αυτές τις συγκινητικές ιστορίες πολλαπλασιάζαμε επί χίλια.



Είναι φανερό ότι όλα αυτά που συνέβαιναν, και που, δυστυχώς, ακόμη συμβαίνει στο Κόσσοβο και τα Μετόχια, με όλες τις τραγικές επιπτώσεις, αποτελεί σχεδιασμένη και εσκεμμένη επιχείρηση καταστροφής του σερβικού ιστορικού, πνευματικού και πολιτιστικού χώρου εξαιρετικής σημασίας για όλο τον σερβικό λαό, το Κράτος και την Εκκλησία του, με σαφές σκοπό πραγματοποίησης του κύριου γεωπολιτικού σκοπού δημιουργίας μονοεθνικού Κοσσόβου και Μετόχιων καθώς και δεύτερου αλβανικού κράτους στα Βαλκάνια, δημιουργημένου μόνο για τους Αλβανούς. Για να πραγματοποιηθεί ο σκοπός αυτός, είναι σαφές και «κατανοητό» ότι πρώτων έπρεπε να καταστραφούν όχι μόνο οι Σέρβοι ως λαός (με εθνική κάθαρση, δολοφονίες, πιέσεις), αλλά να σβηστούν και όλα τα ίχνη της χιλιετούς παρουσίας των Σέρβων στους χώρους αυτούς. Τα μέτρα καταπίεσης τα οποία χρησιμοποιούνται κατά των Σέρβων είναι διάφορα, και όλα τους έχουν για σκοπό την τελική εγκατάλειψη των σπιτιών και οίκων, την καταστροφή όλων των χριστιανικό-ορθόδοξων ιερέων και μνημείων πολιτισμού τα οποία ανήκουν στον λαό αυτό και μαρτυρούν περί της παρουσίας του στο έδαφός αυτό τους τελευταίους δέκα αιώνες, την καταστροφή ολόκληρης της υποδομής την οποία χρησιμοποιούν τα μέλη του σερβικού λαού σε ορισμένο χώρο, επιτέλους την καταστροφή των σερβικών νεκροταφείων στα οποία ούτε οι νεκροί δεν χαρίζονται.



Όμως όλες αυτές οι φυσικές καταστροφές σαν να μην έφταναν τους Αλβανούς. Οι νέοι τους «ιστορικοί» με τη μεγάλη υποστήριξη των δυτικών μεντόρων και διδασκάλων άρχισαν κατά μέγα μέρος να παρουσιάζουν τα σερβικά ιερά ως «κοσσοβάρικα», «βυζαντινό-αλβανικά», ήδη και «ορθόδοξα», μόνο να μην πουν αυτό που στην αλήθεια είναι «σερβικά ορθόδοξα ιερά». Η πωρωμένη και αναιδή πλαστογράφηση της ιστορίας και μεταβολή των δεδομένων είναι παρών σε κάθε βήμα, όσο και τα ερείπια και τα συντρίμμια των κατεστραμμένων μας ιερών. Οι Αλβανοί «ιστορικοί» χωρίς ντροπή και αισχύνη ισχυρίζονται ότι οι Νεμάνιτς ήταν πράγματι Νιμάνι (!), και ότι την Ιερά Μονή Ντέτσανε ανήγειρε η τοπική φυλή Γκάσι (!), και όχι ο βασιλιάς Στέφανος Ούρος Γ΄ (του Ντέτσανε), του οποίου οι τίτλοι μέχρι σήμερα διαφυλάχτηκαν και στην περγαμηνή και στη μαρμάρινη πλάκα πάνω από τη νότια θύρα του ναού Ντέτσανε. Στη διαδικτυακή παρουσίαση «Albanian.com» η μεγαλοπρεπής εκκλησία Θεοτόκος Λιεβίσκα στην Πριζρένη η οποία κατά το πογκρόμ του Μαρτίου ζημιώθηκε πολύ, ήδη καταχωρήθηκε ως η «πιο παλιά αλβανική εκκλησία στους χώρους αυτούς». Κάτι παρόμοιο ισχυρίζεται και για την «εκκλησία Ουλπιάνα», ήτοι τη μονή Γκρατσάνιτσα, την οποία ο άγιος βασιλιάς Μιλούτιν, ο μεγαλύτερος Σέρβος κτήτορας, δήθεν «μόνο ορθοδοξοποιήσε», και η οποία σύμφωνα με αυτούς, «άνηκε στην αλβανική ρωμαιοκαθολική παράδοση». Αυτή η αλβανική θεωρία ήδη απέκτησε «δικαίωμα πολιτείας», πήρε τη νομιμότητα της «επίσημης ιστορικής διδασκαλίας η οποία διδάσκεται και στους μαθητές στα σχολεία» του εγκληματικού δημιουργήματος του μονομερούς και παράνομα διακηρυγμένου Ανεξάρτητου Κοσσόβου.



Τον τελευταίο καιρό ο κ. Σρτζα Τρίφκοβιτς, ο συντάκτης εξωτερικής πολιτικής του περιοδικού Chronicles από το Ινστιτούτο διεθνών σχέσεων Rockford στις ΗΠΑ, χτύπησε το κουδούνι για συναγερμό στη Συνέντευξή του για το «Γκλας Γιαβνόστι», προειδοποιώντας το σερβικό κοινό ότι η επόμενη ακολουθία κινήσεων σχετικά με το Κόσσοβο και τα Μετόχια θα είναι ότι η Κυβέρνηση της Σερβίας μέχρι το τέλος του 2011 θα αναγνωρίσει το ψευδοκράτος του Κοσσόβου, θα αποδεχτεί την εξομάλυνση σχέσεων με «όλους τους γείτονες», και ύστερα (το 2012) θα θεσπιστεί η «Κοσσοβάρικη Ορθόδοξη Εκκλησία», ότι η εξουσία στη Σερβία, αλλά και στη Δημοκρατία Σρπσκα, ήδη άρχισε να εκλέγει τον κατάλληλο κληρονόμο του Πατριάρχη Παύλου ο οποίος λόγω «επιβίωσης των Σέρβων στο Κόσσοβο» θα αποδεχτεί την θέσπιση της «Κοσσοβάρικης Ορθόδοξης Εκκλησίας».

Φοβερή είναι η φυσική και συστηματική καταστροφή των σερβικών ορθόδοξων εκκλησιών και νεκροταφείων στο Κόσσοβο και τα Μετόχια μετά τον τερματισμό του πολέμου μέχρι σήμερα, αλλά πιο φοβερή και πιο ολέθρια για το σερβικό λαό μας και την Εκκλησία μας είναι η «ανακαίνισή» τους την οποία εκτελούν οι Αλβανοί (άρα οι ίδιοι οι οποίοι τα κατέστρεψαν) σύμφωνα με το Υπόμνημα από το 2005 πάλι με τη βοήθεια της Δύσης (СЕ), και με ευλογία και αρωγή της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Οπότε οι Αλβανοί αύριο «με δικαίωμα» θα τα ισχυρισμός, πράγμα με το οποίο επιτέλους θα σβηστούν όλα τα ίχνη της αιώνιας ιστορικής παρουσίας των Σέρβων στο Κόσσοβο και τα Μετόχια.

Όλα τα εγκλήματα και βαρβαρότητες που αναφέρθηκαν και περιγράφηκαν στα βιβλία αυτά, καθώς και πολλά άλλα αναφερόμενα και περιγραφόμενα σε άλλα δημοσιευμένα έντυπα, καθοδηγούν σε πλήρη αλλαγή ταυτότητας του πνευματικού και πολιτιστικού λίκνου του σερβικού λαού, του Κοσσόβου και των Μετόχιων, μετατρέποντάς τα από καθαρά χριστιανικές περιοχές σε νέα ισλαμική τζαμαχιρία στην καρδιά των Βαλκανίων και της Ευρώπης. Η τωρινή ισλαμοποίηση του Κοσσόβου και των Μετόχιων δεν είναι κάτι περί του οποίου απλά σκέπτεται, συζητιέται, μιλιέται. Είναι πράγματι μια σκληρή πραγματικότητα την οποία εμείς οι Σέρβοι Χριστιανοί, καθημερινώς βιώνουμε και νιώθουμε στο πετσί μας εδώ και σχεδόν δέκα πλήρη χρόνια. Εδώ δεν πρόκειται για την απλή «ισλαμοποίηση» η οποία επί τους περασμένους αιώνες εκτελούνταν και πραγματοποιούνταν σε πολλά μέρη του κόσμου, αλλά περί της βιαίας εκρίζωσης ενός χριστιανικού λαού (σερβικού) από το πνευματικό λίκνο του. Ότι αυτό δεν είναι απλά μια «σκέψη» κάποιου, αρκεί να δούμε, και τουλάχιστον ελαφρώς να τονίσουμε ξανά τι συνέβη στο Κόσσοβο και τα Μετόχια τα τελευταία δέκα χρόνια, συγκεκριμένα από τον Ιούνιο του 1999, μέχρι και σήμερα.

Σε σύντομες γραμμές, άλλαξε η εθνική και θρησκευτική ταυτότητα της Περιοχής. Από το Κόσσοβο και τα Μετόχια διώχθηκαν βιαία τα δυο τρίτα του χριστιανικού πληθυσμού (περίπου 250 χιλιάδες), γκρεμίστηκαν και καταστράφηκαν πάνω από 150 ορθόδοξες εκκλησίες και μονές, πολλές οι οποίες κτίστηκαν στον 13ο και 14ο αιώνα, και ως τέτοιες αποτελούν αληθινά μαργαριτάρια του σερβικού πολιτισμού και τέχνης του μεσαίωνα, ενώ ταυτόχρονα ανεγέρθηκαν πάνω από 400 νέα τζαμιά με τη βοήθεια της Σαουδικής Αραβίας και άλλων ισλαμικών χωρών από τον Περσικό Κόλπο. Καταστράφηκαν και εκατοντάδες σερβικά νεκροταφεία με χιλιάδες σπασμένα και κομματιασμένα επιτάφια μνημεία και σταυρούς. Για να μιλήσουμε λεπτομερέστατα περί της καταστροφής των σερβικών σπιτιών και άλλης περιουσίας, περί των πολυάριθμων λεηλασιών και διαρπαγών θα ζητούσε ειδική μελέτη. Εάν σε αυτό προστεθεί ο αριθμός δολοφονημένων και απαχθέντων Σέρβων, ο αριθμός των τραυματισμένων και πληγωμένων, όλα τα είδη βίας και λεηλασιών, ο αριθμός των επιθέσεων κατά των χριστιανών Σέρβων και των ιερών μας (περί του οποίου είναι αδύνατο να μιλήσουμε λεπτομερώς σε μια σύντομη διάλεξη, και περί του οποίου, όπως ήδη έχει ειπωθεί, υπάρχουν ολόκληρα γραμμένα βιβλία), μόνο τότε αποκτιέται η πραγματική εικόνα της τρομοκρατίας, της εθνικής κάθαρσης εκτελεσμένης στην «ειρήνη» υπό την εξουσία και αιγίδα των ΗΕ και της ΕΕ.

Η πολιτική η οποία επιτρέπει όλα αυτά τα εγκλήματα στην αρχή της τρίτης χιλιετίας στην καρδιά της Ευρώπης, είναι και η ίδια εγκληματική. Απλά δεν είναι δυνατόν να κατανοηθεί πως είναι δυνατόν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους από την ΕΕ να διεξάγουν σφοδρό αγώνα κατά της τρομοκρατίας παντού στον κόσμο (Αφγανιστάν, Ιράκ, Χαμάς, κλπ), ενώ στο Κόσσοβο και τα Μετόχια ανέχονται και υποστηρίζουν την ίδια αυτή την τζιχαντική τρομοκρατία. Η ΕΕ σαν να μην είναι ευσυνείδητη ότι, επιτρέποντας την βιαία ισλαμοποίηση του Κοσσόβου και των Μετόχιων και θεσπίζοντας βάση για τη μαχητική τζιχάντ στη σερβική περιοχή, συντρίβει τα ίδια τα θεμέλια στα οποία βασίζεται, διότι η τζιχάντ δεν γνωρίζει σύνορα. Η δράση της από το Κόσσοβο θα αισθανθεί σύντομα και η ίδια η Ευρώπη, πιθανώς και η Αμερική.

Ελπίζαμε πολύ καιρό ότι οι ΗΠΑ και ΕΕ σοβαρά θα λάβουν αυτό υπόψη ειδικά όταν ψαχνόταν η επίλυση του ζητήματος της μελλοντικής υπόστασης για το Κόσσοβο και τα Μετόχια, καθώς και ότι θα βοηθήσουν στο να επιλυθεί το πρόβλημα αυτό σύμφωνα με την αρχή τήρησης του πρότυπου του διεθνές δικαίου, της Συνθήκης του Ελσίνκι και της 1244 Απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ, σύμφωνα με την οποία το Κόσσοβο είναι συστατικό και αναφαίρετο μέρος του εδάφους του δημοκρατικού κράτους της Σερβίας, που πρέπει και να παραμείνει. Δυστυχώς, οι ελπίδες μας δεν εκπληρώθηκαν. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ ολόψυχα δούλευαν στην ενθάρρυνση των Αλβανών να διακηρύξουν μονομερώς, παράνομα και άνομα στις 17 Φεβρουαρίου το δεύτερο κράτος τους στα Βαλκάνια υπό την ονομασία Ανεξάρτητο Κόσσοβο, πράγμα που οι Αμερικανοί και κάποιες χώρες της ΕΕ σύντομα και αναγνώρισαν. Μολαταύτα, τα δυο τρίτα των χωρών στον κόσμο δεν ενέκριναν αυτή τη βιαία πράξη και, παρά την τεράστια πίεση, ούτε μέχρι σήμερα δεν αναγνώρισαν αυτό το τερατώδες δημιούργημα. Πολλοί στον κόσμο ξέρουν ότι βάση του διεθνούς δικαίου, μόνο στα πλαίσια των υπαρχόντων συνόρων του κράτους της Σερβίας, είναι νόμιμο και δύναται να ψαχθεί και βρεθεί η λύση για το καλύτερο μέλλον όλων των πολιτών του Κοσσόβου και των Μετόχιων, των οποίων αυτό είναι αναφαίρετο μέρος, προσφέροντας στους Αλβανούς του Κοσσόβου την εγγύηση όλων εκείνων των δικαιωμάτων τα οποία παντού στον κόσμο απολαμβάνουν οι εθνικές μειονότητες σε ορισμένα κράτη υπό τον όρο ότι οι ίδιες αναγνωρίζουν τα κράτη αυτά. Συνεπώς είμαστε πεπεισμένοι ότι το Κόσσοβο και τα Μετόχια, παρόλα όσα έχουν συμβεί, ποτέ δεν θα είναι ανεξάρτητο, αυτόνομο κράτος, ή ακριβέστερα να πούμε:

Τετάρτη, 01 Απριλίου 2009

Άλαλα τα χείλη...

του Ιάκωβου Ματθαίου

Αφορμή για το παρόν σχόλιο είναι τα όσα έγραψε σε ρεπορτάζ του στο “Βήμα” ο κ. Β. Χιώτης. Ο έμπειρος δημοσιογράφος, που γνωρίζει πολύ καλά το παρασκήνιο στο Μέγαρο Μαξίμου, υποστηρίζει ότι τα δεδομένα άλλαξαν σε σχέση με την εποχή Χριστόδουλου και η κυβέρνηση πλέον πιέζει ασφυκτικά την Εκκλησία προκειμένου να πληρωθεί το ενιαίο τέλος ακίνητης περιουσίας.

Πριν την αλλαγή στάσης της κυβέρνησης είχε προηγηθεί η επιθετικότερη αντιμετώπιση της Εκκλησίας και από το ΠΑΣΟΚ. Τα τελευταία γεγονότα είναι βέβαιο ότι έχουν θορυβήσει τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Ίσως είναι η πρώτη φορά που αντιλαμβάνεται τις συνέπειες της πολιτικής των χαμηλών τόνων που ακολουθεί. Μιας πολιτικής που έχει ως συνέπεια την ουσιαστική περιθωριοποίηση της Εκκλησίας. Στο παρελθόν η ισχυρή φωνή του Χριστόδουλου ήταν “οχυρό” προστασίας ακόμη και όταν εκδηλωνόταν με υπερβολές ή ακραία ρητορεία. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα. Καμία αντίδραση, καμία παρουσία, καμία παρέμβαση ακόμα και όταν θίγονται εκκλησιαστικά ζητήματα.

Με τα παραπάνω φυσικά δεν υποστηρίζω ότι οι Μητροπόλεις που χρωστάνε δεν πρέπει να πληρώσουν. Το αντίθετο. Ειδικά τώρα, την ώρα της κρίσης, οφείλουν να πράξουν το αυτονόητο και να μην προκαλέσουν την κοινωνία για ακόμα μια φορά. Ωστόσο η Εκκλησία είναι σαφές ότι είναι πλέον ανίσχυρη. Δεν μπορεί ούτε καν να διαπραγματευτεί, όπως φάνηκε από την πρόσφατη συνάντηση του Αρχιεπισκόπου με τον πρωθυπουργό.

Την απόλυτη σιωπή μηνών ήρθε να σπάσει η παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου για το μάθημα των Θρησκευτικών. Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα να αναθεωρηθεί η στάση της αφωνίας που έχει επιλέξει ο κ. Ιερώνυμος; Μήπως η επιστολή στον υπουργό παιδείας ήταν μια προειδοποίηση ότι η Εκκλησία μπορεί να ξαναβρεί τη... λαλιά της, ειδικά τώρα που η κυβέρνηση περνά τις δυσκολότερες στιγμές της; Μήπως στο παρασκήνιο εξελίσσεται ένα “παζάρι” εν αγνοία των πιστών λίγες μέρες πριν ο Ιησούς Χριστός σηκώσει το Σταυρό του μαρτυρίου; Ίδωμεν...

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2009



Ποιες μητροπόλεις αρνούνται να πληρώσουν το ΕΤΑΚ


των Β. ΧΙΩΤΗ, ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΚΡΟΥΣΤΑΛΛΗ ΒΗΜΑ

Λάβαρα αντάρτικου έχουν υψώσει τριάντα δύο μητροπόλεις σε ολόκληρη τη χώρα, οι οποίες αρνούνται να καταβάλουν το Ενιαίο Τέλος Ακίνητης Περιουσίας για τα ακίνητα που κατέχουν. Οπως αποκαλύπτει σήμερα «Το Βήμα» από τις 80 μητροπόλεις που ποιμαίνει η Εκκλησία της Ελλάδος, οι 31 δεν υπέβαλαν δηλώσεις, επικαλούμενες διάφορες προφάσεις, καθώς ελάχιστες είναι αυτές που δεν έχουν περιουσιακά στοιχεία. Αν τώρα σε αυτές προστεθούν και οι μητροπόλεις που ανήκουν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά και οι μητροπόλεις της ημιαυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης, τότε γίνεται σαφές ότι αρνείται να εφαρμόσει τον νόμο ένα σημαντικό κομμάτι της Εκκλησίας που για πρώτη φορά αρχίζει να κρατά αποστάσεις και από τη ΝΔ.


Για την απειθαρχία των μητροπολιτών διαμαρτυρήθηκε πρόσφατα στον Αρχιεπίσκοπο ο υπουργός Οικονομίας κ. Ι. Παπαθανασίου , ο οποίος του παρέδωσε και τον σχετικό κατάλογο με τις μητροπόλεις που αρνούνται να φορολογηθούν, τον οποίο αποκαλύπτει σήμερα «Το Βήμα». Το ζήτημα αυτό όμως, αλλά και η πρόσφατη δέσμευση του προέδρου του ΠαΣοΚ για φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, επαναφέρουν στην επικαιρότητα τις σχέσεις της Εκκλησίας με τα δύο μεγαλύτερα κόμματα που περνούν και πάλι από δοκιμασία. Η εξαγγελία του κ. Γ. Παπανδρέου προκάλεσε ένα μούδιασμα στην Αρχιεπισκοπή τη στιγμή που φαινόταν πως οι πάγοι στις σχέσεις της με την αξιωματική αντιπολίτευση έχουν αρχίσει να λιώνουν. Από την άλλη πλευρά, οι συνεργάτες του Αρχιεπισκόπου δηλώνουν για πρώτη φορά ύστερα από χρόνια ότι δεν έμειναν απολύτως ικανοποιημένοι από τη συνάντηση του κ. Ιερώνυμου με τον Πρωθυπουργό τη Δευτέρα, επειδή κανένα από τα μεγάλα θέματα που απασχολούν την Εκκλησία δεν επιλύθηκε.


Είναι προφανές λοιπόν ότι τα δεδομένα της εποχής Χριστόδουλου δεν υφίστανται πλέον και ότι η εποχή Ιερώνυμου δημιουργεί νέες πολιτικές συνθήκες σε μια περίοδο όπου το εκλογικό σώμα των πιστών αποδεικνύεται η πιο σταθερή εκλογική βάση που θα επηρεάσει τόσο το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών όσο και το αποτέλεσμα των προσεχών εθνικών εκλογών. Οι επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης και η αγωνία της κυβέρνησης να εξασφαλίσει πρόσθετα έσοδα φαίνεται πως καταρρίπτουν ένα ταμπού που για χρόνια δεν τολμούσαν να αγγίξουν τα κόμματα εξουσίας.


Ο κ. Καραμανλής που εξελέγη το 2004 αλλά και το 2007 έχοντας τη σαφή υποστήριξη της Εκκλησίας, αναγκάζεται για πρώτη φορά να επιδιώξει την πλήρη καταβολή του ΕΤΑΚ, δίνοντας εντολή στον κ. Ι. Παπαθανασίου να αποστείλει στην Αρχιεπισκοπή τον κατάλογο των μητροπόλεων που αρνούνται ως σήμερα να πληρώσουν. Παρ΄ ότι η κρίση δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστα ούτε τα... παγκάρια, με τους ναούς να διαπιστώνουν πως έχουν μειωθεί ακόμη και τα έσοδα από τα κεριά, ωστόσο το ελληνικό Δημόσιο έχει εισπράξει ως σήμερα περίπου 700.000 ευρώ από το ΕΤΑΚ και άλλες 300.000 ευρώ από την καταβολή τελών χαρτοσήμου. Οι υπόχρεοι και οι εξαιρετέοι Σύμφωνα με τη νομοθεσία, το Ενιαίο Τέλος Ακίνητης Περιουσίας είναι υποχρεωμένες να καταβάλλουν όλες οι μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος, οι μητροπόλεις της ημιαυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης και οι μητροπόλεις της Δωδεκανήσου που υπάγονται απευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Υπόχρεες επίσης είναι όσες μονές και όσοι ναοί διαθέτουν ακίνητα, αλλά από τις ρυθμίσεις επιμένουν πως πρέπει να εξαιρεθούν οι μονές του Αγίου Ορους εξαιτίας του ειδικού καθεστώτος που υπάρχει στην Αθωνική Πολιτεία. Η κυβέρνηση, ειδικά μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου της Μονής Βατοπαιδίου, δεν είναι διατεθειμένη να επιτρέψει καμιά εξαίρεση, χωρίς όμως να μπορεί να λάβει μέτρα εναντίον των μονών ή των μητροπόλεων που δεν θα πειθαρχήσουν. Και οπωσδήποτε διαπιστώνει ότι οι σχέσεις της με την Εκκλησία διαταράσσονται τώρα που είναι υποχρεωμένη να δημοσιοποιήσει τις ενέργειές της. Προς το παρόν το υπουργείο Οικονομικών δεν μελετά το ενδεχόμενο να επαναφέρει τη ρύθμιση που καταργήθηκε επί πρωθυπουργίας Σημίτη, βάσει της οποίας φορολογούνταν κατά 35% στα αστικά κέντρα και κατά 25% στην επαρχία οι εισπράξεις από την πώληση των κεριών, διαπιστώνοντας πως οι πωλήσεις αυτές δεν μπορούν να ελεγχθούν. Ούτε συζητεί τη γενικότερη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, πέραν του ΕΤΑΚ και της φορολόγησης των κερδών που έχει η Εκκλησία από επενδύσεις σε τίτλους, ομόλογα και μετοχές. Αλλά και το ΠαΣοΚ που με τη δήλωση του κ. Γ. Παπανδρέου δεσμεύθηκε για πλήρη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, διευκρινίζει τώρα ότι στο πρόγραμμά του δεν θα περιλαμβάνεται κανένας νέος φόρος για την Εκκλησία πλην όσων ισχύουν ήδη. Για την ακρίβεια, το ΠαΣοΚ αποσαφηνίζει πως όταν αναλάβει την εξουσία θα καταργήσει το ΕΤΑΚ και θα επαναφέρει τον φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Σε αντίθεση με ό,τι ίσχυε στον προηγούμενο νόμο για τη φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, η Εκκλησία αυτή τη φορά δεν θα εξαιρείται. Στελέχη του τομέα Οικονομίας του κόμματος που επεξεργάζεται την πρόταση του ΠαΣοΚ για τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας διευκρινίζουν όμως πως θα φορολογούνται μόνο τα ακίνητα που χρησιμοποιούνται για εμπορικούς ή για τουριστικούς σκοπούς, ενώ δεν θα φορολογούνται γενικότερα οι μονές και οι μητροπόλεις για τα περιουσιακά τους στοιχεία.

Κοινόχρηστοι χώροι και Εκκλησία
του Ιωάννη Κονιδάρη/ΒΗΜΑ

Την αφορμή για τη διατύπωση των σκέψεων που ακολουθούν έδωσε πληθώρα δημοσιευμάτων στον Τύπο, τα οποία, προσφάτως, έκαναν επικριτικό λόγο για το γεγονός ότι η Εκκλησία της Ελλάδος, διά των αρμοδίων οργάνων της, δήλωσε στο Κτηματολόγιο πλατείες και άλλους κοινόχρηστους χώρους ως ιδιοκτησία της. Βεβαίως, στην εποχή που διερχόμαστε ίσως τίποτε δεν θα πρέπει να μας κάνει πλέον εντύπωση αφού ο καθένας μπορεί να «γνωμοδοτεί» επί όλων των ζητημάτων, ακόμη και των πιο ειδικών, και οι κάθε είδους φραγμοί έχουν προ πολλού καταπέσει. Και ίσως δεν θα άξιζε κανείς καν να σχολιάσει το ζήτημα... Κρίνω, εν τούτοις, ότι επιβάλλεται να διατυπωθούν, όσο πιο κατανοητά και πιο επιγραμματικά γίνεται, ορισμένες θέσεις προκειμένου όσοι επιθυμούν να έχουν μία εδραία αφετηρία για να διαμορφώσουν ίδια άποψη.
1. Οπως έχω επανειλημμένως και από τη στήλη αυτή τονίσει, η Εκκλησία είχε ανέκαθεν περιουσιακά στοιχεία. Από την πρώτη στιγμή της ιδρύσεώς της. Το ίδιο συνέβη και με τα μοναστικά καθιδρύματα, όταν αυτά, μερικούς αιώνες αργότερα, άρχισαν να δημιουργούνται και να αναπτύσσονται. Δεν αντιτίθεται στη διδασκαλία της Εκκλησίας η ύπαρξη περιουσίας, αντιθέτως είναι απαραίτητη για την εκπλήρωση των σκοπών της, κυρίως για την υλοποίηση του φιλανθρωπικού και γενικότερα του κοινωνικού έργου της.
2. Το ελληνικό κράτος έχει ιδρυθεί, ως γνωστόν, μόλις το 1830 και έχει αποκτήσει τη σημερινή του έκταση σταδιακώς ως το 1947. Ολο αυτό το διάστημα, όπως και αιώνες πριν από αυτό, η εδαφική αυτή περιοχή ανήκε εκκλησιαστικώς στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Συνεπώς, η ιδιοκτησία στα περιουσιακά στοιχεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας και των καθιδρυμάτων της, που αποκτήθηκαν στη διάρκεια όλων αυτών των αιώνων και μετά ταύτα, σύμφωνα άλλωστε και με ρητή διάταξη του Αστικού μας Κώδικα, κρίνεται σύμφωνα με το δίκαιο της εποχής που αποκτήθηκε.
3. Η διένεξη μεταξύ ελληνικού Δημοσίου και Εκκλησίας της Ελλάδος για την εκκλησιαστική περιουσία χρονολογείται από το 1833, όταν η Πολιτεία δήμευσε μεγάλο μέρος της μοναστηριακής περιουσίας με τη διάλυση περίπου των 4/5 των μονών, που υπήρχαν τότε, και την περιέλευση της περιουσίας τους στο Δημόσιο. Παρ΄ ότι έχουν έκτοτε παρέλθει 175 έτη δεν έχει ακόμη ρυθμισθεί το θέμα και οι προσπάθειες που αναλήφθηκαν κατά καιρούς ή δεν τελεσφόρησαν ή ναυάγησαν εν τη γενέσει τους.
4. Η επίλυση του ανοικτού ζητήματος των εκκλησιαστικής και ιδίως της μοναστηριακής περιουσίας δεν προσφέρεται για μεγαλόστομες διακηρύξεις και προεκλογικές εξαγγελίες. Απαιτεί σοβαρές διαβουλεύσεις και εργώδη προετοιμασία, κυρίως δε συναίνεση των μερών. Η έλλειψη της τελευταίας οδήγησε, επί αρχιεπισκοπείας Σεραφείμ, σε φιάσκο την προσπάθεια που ανέλαβε η τότε κυβέρνηση με τον γνωστό «νόμο Τρίτση». Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταδίκασε στη συνέχεια, τέλη του 1994, την Ελλάδα για προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων σε δίκαιη δίκη και προστασία στην ιδιοκτησία, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την αναδίπλωση της ελληνικής κυβερνήσεως προκειμένου να αποφύγει την εξοντωτική αποζημίωση, την οποία άλλως θα επέβαλε το Δικαστήριο.
5. Επικρατεί μεγάλη σύγχυση στα δημοσιεύματα του Τύπου και στις συναφείς δηλώσεις, ίσως από άγνοια, ενδεχομένως και από πρόθεση, σχετικά με τη διάκριση των πραγμάτων σε κοινόχρηστα και κοινόκτητα. Ο Αστικός μας Κώδικας ορίζει και η επιστήμη διδάσκει, ότι η ιδιότητα ενός πράγματος ως κοινοχρήστου δεν σημαίνει ότι δεν ανήκει σε κανένα ή ότι είναι ανεπίδεκτο κυριότητας. Βεβαίως, τα κοινόχρηστα κατά κανόνα ανήκουν στο Δημόσιο, ως εκ του τεκμηρίου κυριότητας που καθιδρύει ο Αστικός Κώδικας, μπορούν όμως να ανήκουν σε δήμο ή κοινότητα ή ακόμη και σε ιδιώτη, όταν αυτό ορίζεται από τον νόμο. Ο νόμος αυτός μπορεί να ισχύει σήμερα ή να ίσχυσε στο παρελθόν. Στην περίπτωση αυτή, όπως ήδη σημειώθηκε, η απόκτηση κυριότητας πριν από την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα κρίνεται κατά το δίκαιο που ίσχυε όταν έλαβαν χώρα τα πραγματικά περιστατικά που οδήγησαν στην απόκτησή της.
6. Προφανώς, η ιδιότητα του κοινοχρήστου περιορίζει την κυριότητα του πράγματος με το βάρος που συνιστά η κοινοχρησία, περιστέλλει δηλαδή τις εξουσίες του ιδιοκτήτη. Τούτο όμως δεν σημαίνει ότι καταργεί την ιδιοκτησία. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε προφανή παραβίαση του Συντάγματος αλλά και της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που προστατεύουν ρητώς το δικαίωμα στην ιδιοκτησία. Αν, επομένως, το Δημόσιο θελήσει να αποκτήσει και την κυριότητα σε συγκεκριμένο κοινόχρηστο πράγμα που ανήκει σε ιδιώτη, έχει ως μόνο τρόπο την αναγκαστική απαλλοτρίωση του πράγματος με την καταβολή, βεβαίως, της πλήρους αποζημιώσεως που προβλέπει το Σύνταγμά μας.
7. Η δήλωση, λοιπόν, στο Κτηματολόγιο και κοινόχρηστων πραγμάτων ιδιοκτησίας της Εκκλησίας είναι όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση των οργάνων της, τα οποία, ας μη λησμονείται, είναι όργανα Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου. Αλλωστε, η δήλωση στο Κτηματολόγιο διευκολύνει εν τέλει και τη δικαστική διαλεύκανση τυχόν προβληματικών περιπτώσεων και συνεπώς ούτε προκαταλαμβάνει ούτε δημιουργεί τετελεσμένα.

Εκτελεστέα η απόφαση του Αρείου Πάγου ως σύμφωνη με τους ιερούς Κανόνες

του μητροπολίτη Ναυπάκτου κ.Ιερόθεου/BHMA

Η πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση αναιρέσεως της καταδικαστικής εφετειακής απόφασης του Μητροπολίτου πρ. Αττικής κ. Παντελεήμονος, δημιούργησε σε μερικούς έναν προβληματισμό κατά πόσον πρέπει η Εκκλησία να την εφαρμόση. Διότι κατά την άποψη αυτή η Εκκλησία καθαιρεί τους Κληρικούς της με τα Συνοδικά Δικαστήρια και δεν πρέπει να εφαρμόζη αποφάσεις των πολιτικών Δικαστηρίων, διότι αυτό συνιστά εκκοσμίκευση της εκκλησιαστικής ζωής. Φυσικά το θέμα αυτό είναι μεγάλο και πρέπει να εξετασθή από πολλές πλευρές.

Με το σύντομο αυτό άρθρο θα υπογραμμισθούν πολύ συνοπτικά μερικά σημεία, χωρίς να διεκδικήται το θέσφατο.

1. Εκκλησιαστικός νόμος

Ο νόμος 5383/1932 «Περί των Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων...» είναι εκκλησιαστικός νόμος, για τον οποίον η Ιερά Σύνοδος συνέπραξε πολλές φορές, ιδίως κατά τη σύνταξη του Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος, το 1977. Βεβαίως υπάρχουν ελλείψεις στον νόμο αυτόν, αλλά όταν ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος εισηγήθηκε την αλλαγή του νόμου και τον εκσυγχρονισμό του, πολλοί υποστήριζαν ότι «εξυπηρέτησε» την Εκκλησία κατά τη διάρκεια των 77 ετών. Η αλήθεια είναι ότι χρειάζεται βελτίωση. Πάντως, επί τη βάσει του νόμου αυτού δικάζουμε τους Κληρικούς και μοναχούς και με τον νόμο αυτόν συγκροτήθηκε πρόσφατα το Πρωτοβάθμιο Συνοδικό Δικαστήριο που εξέδωσε, με τον τρόπο που το εξέδωσε, απαλλακτικό βούλευμα για τον Μητροπολίτη πρ. Αττικής κ. Παντελεήμονα. Δεν θεωρώ ότι είναι λογικό να δεχόμαστε σύνολο τον εκκλησιαστικό νόμο και να τον εφαρμόζουμε στην πράξη για τους άλλους βαθμούς της ιερωσύνης, αλλά το άρθρο που αφορά τους Μητροπολίτας να το θεωρούμε μη εφαρμοστέο. Δεν είναι δίκαιο να καθαιρούνται Διάκονοι και Πρεσβύτεροι, σύμφωνα με τον νόμο αυτόν, και να αμφισβητήται η κανονικότητά του όταν εκδικάζονται Αρχιερείς. Δεν μπορούν να ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.

2. Το παράπτωμα της κλοπής

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, του οποίου η απόφαση επικυρώθηκε από τον Αρειο Πάγο, είναι μεν πολιτικό-κοσμικό Δικαστήριο, αλλά έκρινε, συνεκδοχικώς, παραπτώματα που δικάζονται με καθαίρεση και από τους ιερούς Κανόνας. Συγκεκριμένα, η μη σωστή διαχείριση των οικονομικών θεμάτων από τους Επισκόπους και ιδίως η κλοπή χρημάτων και πραγμάτων υπόκειται στους ιερούς Κανόνας της Εκκλησίας και εκείνος που διαπράττει τέτοιο ατόπημα καθαιρείται. Για παράδειγμα, ο κε΄ αποστολικός Κανόνας διαλαμβάνει: « Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή διάκονος επί πορνεία ή επιορκία ή κλοπή αλούς καθαιρείσθω και μη αφοριζέσθω ».

Επίσης πολλοί ιεροί Κανόνες προσδιορίζουν παρόμοια ποινή στα ίδια θέματα, όπως ο κστ΄ της Δ Δ Οικουμενικής Συνόδου, που διαλαμβάνει: « υποκείσθω αυτόν τοις θείοις κανόσιν », ο ιβ Δ της Ζ Δ Οικουμενικής Συνόδου ότι « ο Επίσκοπος...ο τούτο ποιών, εκδιωχθήτω...του επισκοπείου », ο κστ΄ της Καρθαγένης, που διαγορεύει: « αλλότριος της οικείας τιμής » κ.λπ. Η διαχείριση των εκκλησιαστικών πραγμάτων πρέπει να γίνεται « ως του Θεού εφορώντος » και δεν επιτρέπεται σε κανέναν Επίσκοπο το « σφετερίζεσθαί τι εξ αυτών », όπως αυτό διαλαμβάνεται σε πολλούς ιερούς Κανόνας. Αυτό σημαίνει ότι η κακή διαχείριση των οικονομικών πραγμάτων και ο σφετερισμός του εκκλησιαστικού χρήματος που είναι «ιερό», γιατί δίδεται από τους πιστούς Χριστιανούς και πρέπει να καταλήγη πάλι στους πτωχούς Χριστιανούς, υπόκειται στις κανονικές εκκλησιαστικές κυρώσεις. Επομένως, δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι δεν πρέπει να εφαρμόζουμε τις αποφάσεις των πολιτικών-κοσμικών Δικαστηρίων, όταν το παράπτωμα αποδείχθηκε με την βάσανο της εξετάσεως, και το οποίο τιμωρείται και από τους ιερούς Κανόνας. Πολλώ δε μάλλον όταν η αντιμετώπιση του θέματος από αρμόδια Συνοδικά Οργανα δεν έγινε με υπευθυνότητα και σοβαρότητα.

Η Εκκλησία θα έπρεπε και από μόνη της να κρίνη Κληρικούς που καταδικάστηκαν από τα πολιτικά Δικαστήρια για ποινικά αδικήματα, όχι να αναζητεί τρόπους αθωώσεως.

3. Σεβασμός στους νόμους

Ολοι είμαστε πολίτες αυτής της Χώρας και οφείλουμε να τηρούμε τη νομοθεσία της Πολιτείας. Δεν είναι δίκαιο να επικαλούμαστε τη νομοθεσία, όταν είναι προς το συμφέρον μας και να την αρνούμαστε όταν δεν μας συμφέρη. Η προς Διόγνητον επιστολή του 2ου αιώνος γράφει ότι οι Χριστιανοί « πείθονται τοις ωρισμένοις νόμοις και τοις ιδίοις βίοις νικώσι τους νόμους ». Ιδιαιτέρως εμείς οι Μητροπολίτες προκειμένου να αναλάβουμε τη διοίκηση των Μητροπόλεών μας, δώσαμε διαβεβαίωση ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας ότι θα τηρούμε « υπακοήν εις το Σύνταγμα και τους Νόμους του Κράτους ». Πολλώ δε μάλλον που ο εν ισχύι νόμος περί Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων είναι εκκλησιαστικός και εφαρμόζεται από την Εκκλησία για πολλά χρόνια.

Βεβαίως η διαβεβαίωση των Αρχιερέων ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας και μάλιστα για την εκπλήρωση των αρχιερατικών καθηκόντων και την τήρηση των αποστολικών και συνοδικών Κανόνων και της Ιεράς Παραδόσεως πρέπει σε μια σύγχρονη Πολιτεία να αναθεωρηθή, αλλά στην παρούσα περίπτωση όλοι οι Αρχιερείς, μηδέ και του Αρχιεπισκόπου εξαιρουμένου, την δώσαμε και οφείλουμε να την τηρήσουμε. Η άποψη περί του δεδικασμένου από πλευράς Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων δεν μπορεί να σταθή και από λογικής πλευράς, αν εξετάση κανείς πώς ελήφθη η συγκεκριμένη απόφαση και ότι αμφισβητήθηκε ακόμη και από τους Αρχιερείς που συμμετείχαν στο Συνοδικό αυτό όργανο.

4. Το «δίκαιον της κρίσεως»

Κάθε Κληρικός και Επίσκοπος που διαθέτει ένα στοιχειώδες εκκλησιαστικό φρόνημα λυπάται όταν φθάνη στο σημείο να επιβάλη την ποινή της καθαιρέσεως σε έναν Κληρικό και μάλιστα Επίσκοπο, αλλά είναι και αυτό μέσα στο πλαίσιο της εκκλησιαστικής μας αρμοδιότητας. Το « δίκαιον των χειροτονιών » και το « δίκαιον της κρίσεως » είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα των Επισκόπων που συσκέπτονται και συναποφασίζουν συνοδικώς.

Επομένως, θεωρώ ότι η απόφαση του Αρείου Πάγου, για τους λόγους που ανέφερα συντόμως πιο πάνω, είναι εφαρμοστέα από τα Συνοδικά Δικαστήρια, είναι στην πραγματικότητα απόφαση που προβλέπεται και από τους ιερούς Κανόνας. Αντίθετα, η ποινή της εκθρονίσεως, χωρίς ταυτόχρονη καθαίρεση, είναι αντικανονική, γιατί δεν προβλέπεται από τους ιερούς Κανόνας

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Πρόστιμα στις μητροπόλεις που δεν πληρώνουν ΕΤΑΚ

του Γιώργου Παπαθανασόπουλου/ Ελεύθερος Τύπος

Βαριά πρόστιμα στις μητροπόλεις που δεν πληρώνουν ΕΤΑΚ. Κατάλογος με 20 «ανυπάκουους» μητροπολίτες θα σταλεί στον Αρχιεπίσκοπο.

Το κρίσιμο θέμα της αξιοποίησης της περιουσίας της Εκκλησίας αλλά και η φορολόγησή της ήταν σύμφωνα με πληροφορίες τα δύο κορυφαία ζητήματα στην ατζέντα της χθεσινής συνάντησης στο Μέγαρο Μαξίμου του πρωθυπουργού κ. Κ. Καραμανλή με τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο.

Η όλη συζήτηση ήταν στην ουσία μια προσπάθεια κι από τις δύο πλευρές για την εξεύρεση κοινά αποδεκτά λύσεων σε μια σειρά από προβλήματα, που λόγω και της κρίσης συνεχώς εντείνονται.

Η κυβέρνηση επιδιώκει μέρος της εκκλησιαστικής περιουσίας να αξιοποιηθεί έτσι ώστε να χρησιμοποιηθεί από την Πολιτεία για το ξεπέρασμα της κρίσης. Η Εκκλησία, από την άλλη, επιζητεί μεταξύ άλλων τη μεγαλύτερη δυνατή αξιοποίηση των ευρωπαϊκών προγραμμάτων για να μεγιστοποιήσει την προσφορά της.

Στο μεταξύ το υπουργείο Οικονομικών δεν δείχνει ικανοποιημένο από την έως τώρα πορεία των φορολογικών εσόδων που προέρχονται από το ΕΤΑΚ των μητροπόλεων και ζητά τη γρήγορη διευθέτηση του ζητήματος.

Η Εκκλησία δεν διαφωνεί αλλά ισχυρίζεται ότι πολλές από τις εκκρεμότητές της έχουν διευθετηθεί. Οπότε πολλά σημεία της χθεσινής συζήτησης μένει να διευκρινιστούν.

Στο Μαξίμου, πάντως, κοινή είναι η αίσθηση ότι η κυβέρνηση έχει κάνει πολλά υπέρ της Εκκλησίας και ότι στην παρούσα περίσταση πρέπει κι εκείνη να βοηθήσει για το ξεπέρασμα της κρίσης.Χρησιμοποιούν δε τις προχθεσινές δηλώσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ κ. Γ. Παπανδρέου σύμφωνα με τις οποίες «όταν γίνει πρωθυπουργός θα φορολογήσει περισσότερο την Εκκλησία».

Ο Αρχιεπίσκοπος από την πλευρά του δεν δείχνει ιδιαιτέρως ευχαριστημένος από τη στάση της Πολιτείας. Σε κάθε περίπτωση, όμως, θέλει να αποφύγει οποιαδήποτε νέα κρίση στις σχέσεις Πολιτείας και Εκκλησίας, που είναι για πολλούς ορατή, και προχθές από τη Λαμία προσπάθησε να γεφυρώσει το χάσμα με την κυβέρνηση βάζοντας όμως και τους όρους του.

Οπως είπε, η Εκκλησία είναι έτοιμη να βοηθήσει την Πολιτεία στην αντιμετώπιση της κρίσης, αλλά ζητεί να βοηθηθεί και αυτή, πρώτον, στην αξιοποίηση της περιουσίας της, όχι πάντως με συνέταιρο την Πολιτεία αλλά προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, και, δεύτερον, να διευκολυνθεί στη συμμετοχή της στα ευρωπαϊκά προγράμματα.Οπως τόνισε χαρακτηριστικά, «είναι ντροπή να μπορούν όλοι να προχωρούν ευρωπαϊκά προγράμματα και η Εκκλησία να μένει στο τέλος, με κίνδυνο να αποκλειστεί από αυτά».

Η Εκκλησία μπορεί να βοηθήσει την Πολιτεία, κατά τον κ. Ιερώνυμο, στη μείωση του ανθρώπινου πόνου, γιατί, όπως τόνισε, με τα προγράμματα και με την αξιοποίηση της περιουσίας της η Εκκλησία δεν πρόκειται να κάνει ούτε επιχειρήσεις ούτε έργα φιγούρας, αλλά έργα αγάπης και επικοινωνίας.

Ιερώνυμος :" τα χρήματα της εκκλησίας είναι του λαού και πρέπει να επιστρέψουν στο λαό" ....

Η συνάντηση του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή με τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο έβγαλε μια σημαντική είδηση. Αν και δεν έγιναν δηλώσεις, κύκλοι της Αρχιεπισκοπής διέρρεαν ότι ο Αρχιεπίσκοπος δεσμεύτηκε πως η Εκκλησία θα βοηθήσει την Πολιτεία για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.

Αν η πληροφορία είναι αληθής αξίζουν συγχαρητήρια στον Μακαριώτατο που λαμβάνοντας τα μηνύματα της κοινωνίας ανταποκρίνεται στις ανάγκες των καιρών, όπως οφείλει να κάνει η Μητέρα Εκκλησία της αγάπης.

Ο ίδιος ο κ. Ιερώνυμος είπε πριν δυο μέρες στη Λαμία ότι “τα μοναστήρια με εγκύκλιο του επισκόπου Ιωσήφ συγκέντρωσαν περισσότερες από 800 οκάδες χρυσού και τον προσέφεραν στον αγώνα σώζοντας έτσι την Επανάσταση του 1821“.

Φαίνεται λοιπόν ότι ήρθε η ώρα ο κ. Ιερώνυμος να κάνει πράξη την δέσμεση που ανέλαβε όταν εκλέχθηκε Αρχιεπίσκοπος. Στην ενθρονιστήρια ομιλία του είχε πει ότι “ τα χρήματα της εκκλησίας είναι του λαού και πρέπει να επιστρέφουν στο λαό“.

Είναι καιρός λοιπόν η Εκκλησία να αποδείξει ότι πράγματι διακονεί το λαό και να αποτινάξει από πάνω της την „ρετσινιά“ της κοινωνικής πρόκλησης, της συγκάλυψης ανίερων πρακτικών (π.χ συμμετοχής μητροπολοπίτη σε υπεράκτια εταρεία ). Όμως προσοχή.

Αν η δεύσμευση του Αρχιεπισκόπου στον πρωθυπουργό μείνει στα λόγια θα είναι απλώς "ένα κέρμα που πέφτει σε ένα άδειο βαρέλι και κανει θόρυβο'' (όπως είχε πει παλαιότερα ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος για άλλα θέματα). Τώρα είναι η ώρα της δράσης και όχι των λόγων. Η Εκκλησία αν πράγματι θέλει να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της κρίσης πρέπει αύριο κιόλας να ανακοινώσει τι σκοπεύει να κάνει. Θα εκποιήσει περίουσία; Θα δώσει χρήματα από τα παγκάρια στην Πολιτεία; Θα καλέσει τα Μοναστήρια να συμβάλουν; Πώς δηλαδή θα συμβάλει έμπρακτα και όχι με ευχές και προσευχές.

Αν πάλι δεν εμπιστεύεται την Πολιτεία και τους λειτουργούς της, ας εξαγγείλει σειρά έργων που θα κάνει η ίδια, ώστε να βοηθήσει τους έχοντες ανάγκη και να προσφέρει εργασία σε ανέργους. Οχι μόνο συσίτια και τροφή της μιας μέρας άλλα έργα αναπτυξιακά για τον τόπο, δηλαδή επενδύσεις, που θα δώσουν ώθηση στην ελληνική οικονομία και θα απασχολήσουν χιλιάδες Έλληνες. Τώρα είναι η ώρα. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έχει την χρυσή ευκαιρία να μείνει στην ιστορία . Αρκεί να το τολμήσει. Διαφορετικά θα επαληθευτούν εκείνοι που υποστηρίζουν ότι ο κ. Ιερώνυμος πήγε στον πρωθυπουργό για να ζητήσει Ευρωπαικά κονδύλια και φορολογικές διευκολύνσεις.

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

Περασμένα ιερατικά μεγαλεία


Πριν από ένα χρόνο ήταν παντοδύναμοι. Είχαν στα χέρια τους σημαντικές εξουσίες στον κόσμο της Εκκλησίας. Οι περισσότεροι πίστευαν ότι θα είχαν τη δύναμη σε βάθος χρόνου. Αλλες, όμως, ήταν οι βουλές του Υψίστου...
* Οι στενοί συνεργάτες του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου είδαν τα όνειρά τους να πεθαίνουν δύο φορές: την πρώτη τα ξημερώματα της 28ης Ιανουαρίου του 2007, όταν εξέπνευσε ο αρχιεπίσκοπος και τη δεύτερη, το μεσημέρι της 7ης Φεβρουαρίου, όταν εξελέγη ο Ιερώνυμος αρχιεπίσκοπος Αθηνών.

* Ο μόνος από τους συνεργάτες του Χριστόδουλου που είχε γνωρίσει ήδη τη γεύση της αποτυχίας και είχε πληρώσει βαρύ τίμημα για τη σχέση του με τον Χριστόδουλο ήταν ο Βρεσθένης Θεόκλητος, που το 2005 επέλεξε να παραιτηθεί από τη μητρόπολη Θεσσαλιώτιδος, μετά την αποκάλυψη των εκκλησιαστικών σκανδάλων. Μάταια περίμενε ο Θεόκλητος να υλοποιηθούν οι υποσχέσεις που έπαιρνε από διάφορους ιεράρχες ότι θα βρουν τρόπο να τον «αποκαταστήσουν» σε κάποια περιφερειακή μητρόπολη. Είδε και απόειδε και λίγο αργότερα αποφάσισε να «αυτοεξορισθεί» στην Αμερική.

* Ο έτερος συνεργάτης του αρχιεπισκόπου και παντοδύναμος διευθυντής των Οικονομικών Υπηρεσιών της Εκκλησίας Κ. Πυλαρινός περιορίσθηκε στην τιμητική θέση που κατείχε, αυτήν του προέδρου των τέως βουλευτών και ευρωβουλευτών της Νέας Δημοκρατίας.

**Ο αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Οικονόμου επέστρεψε στο Βόλο και είναι σήμερα ιεροκήρυκας στο ναό του Αγίου Νικολάου.

**Ο πρώην γραμματέας του Χριστόδουλου, τότε αρχιμανδρίτης Νικόλαος Κουλουσούσας, λίγο μετά την αποκάλυψη των σκανδάλων πέταξε τα ράσα, άλλαξε το επίθετό του και έφυγε στο εξωτερικό για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Πριν από λίγους μήνες επέστρεψε και εργάζεται ως υπάλληλος σε μεγάλη αλυσίδα τροφίμων.

**Ο πανίσχυρος πρωτοσύγκελος του Χριστόδουλου, πατέρας Θωμάς Συνοδινός, παραμένει μεν στη «δύναμη» της αρχιεπισκοπής, αλλά χωρίς τις υπερεξουσίες που είχε. Τώρα είναι ένας από τους εφημέριους του μητροπολιτικού ναού Αθηνών.**Ο επίσης παντοδύναμος και στενός συνεργάτης του Χριστόδουλου, Δημ. Φουρλεμάδης, διευθυντής της ΜΚΟ «Αλληλεγγύη», παραιτήθηκε και αναμένει την έκδοση του πορίσματος για τα πεπραγμένα του στο τιμόνι της οργάνωσης.**Ο επικοινωνιολόγος Σωτ. Τζούμας έχει αποσυρθεί τελείως και έχει διακόψει κάθε σχέση με εκκλησιαστικούς παράγοντες.

**Οι διάκονοι του Χριστόδουλου Ιωαννίκιος και Επιφάνιος παρέμειναν στη θέση τους, υπηρετώντας τώρα τον Ιερώνυμο, ενώ ο Ανθιμος, χειροτονήθηκε ιερέας και τοποθετήθηκε σε μια ενορία της Αλεξανδρούπολης.

**Ο αρχιμανδρίτης Βαρνάβας παραμένει στο ιδιαίτερο γραφείο της αρχιεπισκοπής, όπως επικεφαλής του γραφείου τύπου διατηρήθηκε ο δημοσιογράφος Χ. Κονιδάρης.

**Πολλοί από τους μητροπολίτες που προώθησε ο Χριστόδουλος και αποτελούσαν το σκληρό πυρήνα του περιβάλλοντός του, πέρασαν στην άλλη όχθη αμέσως μετά το θάνατό του και ψήφισαν τον Ιερώνυμο για αρχιεπίσκοπο. Σήμερα οι περισσότεροι απ' αυτούς παραμένουν στο πλευρό του, αλλά με κριτική διάθεση.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 22/03/2009


Ξεπαγώνουν τον Παντελεήμονα

Της ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ/ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Το τελευταίο του χαρτί παίζει μέσα από τις φυλακές του Κορυδαλλού ο μητροπολίτης, πρώην Αττικής, Παντελεήμονας, μετά την απόφαση του Αρείου Πάγου που επικύρωσε την καταδίκη του σε εξαετή κάθειρξη για υπεξαίρεση 165.000 ευρώ.
* Σύμφωνα με πληροφορίες, επιχειρεί, με τα ισχυρά ερείσματα που έχει ακόμη στους κόλπους της Ιεραρχίας, να αποφύγει την καθαίρεσή του, η οποία τον οδηγεί -στην καλύτερη περίπτωση- στις τάξεις των μοναχών. Ετσι, μελετά ακόμη και το ενδεχόμενο να παραιτηθεί από κάθε διεκδίκηση στη μητρόπολη Αττικής, φέρνοντας σε δύσκολη θέση τον αρχιεπίσκοπο, που αντιμετωπίζει έναν δεύτερο γύρο εσωτερικών συγκρούσεων. * Ο βασικός του αντίπαλος, μητροπολίτης Σπάρτης, Ευστάθιος, με επιστολή του προς τον Ιερώνυμο, γραμμένη σε ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα, ζητεί «την επιβολή δίκαιης τιμωρίας, ακόμη και αποπομπής εκ του ιερού θυσιαστηρίου», ενώ επισημαίνει ότι «το φιλάδελφο δεν είναι πάντοτε αξιέπαινη αρετή, μετατρέπεται δυστυχώς σε αξιοκατάκριτη αδυναμία».* Ο αρχιεπίσκοπος, ο οποίος βρέθηκε στη δίνη που προκάλεσε η σκανδαλώδης απόφαση του πρωτοβάθμιου συνοδικού δικαστηρίου, το οποίο αθώωσε τον Παντελεήμονα, δέχεται τώρα εισηγήσεις να μην καθαιρέσει τον Παντελεήμονα αλλά να συγκαλέσει την Ιεραρχία και να αναθέσει εκ νέου στο συνοδικό δικαστήριο την υπόθεση, με στόχο να δικαστεί ο Παντελεήμων. Αυτό θα του δώσει τη δυνατότητα να προσφύγει στην κρίση του Πατριαρχείου, που για να συζητήσει την υπόθεσή του απαιτεί -σύμφωνα με τον νόμο- προηγούμενες εκκλησιαστικές δικαστικές αποφάσεις, διαφορετικά δεν θα μπορεί να τη συζητήσει.Ξέρει πολλά, για πολλούςΑλλοι ιεράρχες επισημαίνουν στον Ιερώνυμο ότι, αν επιλέξει τη δεύτερη οδό, κινδυνεύει να προκαλέσει νέο κύμα αντιδράσεων, ενώ θα προκύψουν και σοβαρά νομικά προβλήματα, που ενδεχομένως θα προκαλέσουν ακόμη και την παρέμβαση των κοσμικών δικαστηρίων.* Τα νέα «παιχνίδια» που προστίθενται στη σκανδαλώδη απόφαση της αθώωσης του Παντελεήμονα από το συνοδικό δικαστήριο προκαλούν πολλαπλές παρενέργειες: Αποδείχθηκε ότι πολλοί μητροπολίτες δεν μπορούν να συλλάβουν ούτε τα μηνύματα των καιρών ούτε τον σφυγμό της κοινής γνώμης, παρ' ότι αντιμετωπίζουν προβλήματα στις περιφέρειές τους από τις αντιδράσεις του κόσμου.Εμπειρος ιεράρχης έλεγε στην «Κ.Ε.» ότι η αντίδραση των μητροπολιτών οφείλεται στο γεγονός ότι ο Παντελεήμων ξέρει πολλά για πολλούς και έτσι μπορεί να τους επηρεάζει. Αλλωστε έλεγε ότι μ' αυτόν τον τρόπο εκμαίευσε την πρώτη αθωωτική απόφαση.* Ολο αυτό το σκηνικό αξιοποιείται από πολλούς για να αμφισβητηθεί περαιτέρω το κύρος του αρχιεπισκόπου, ο οποίος δεν φαίνεται να μπορεί να κλείσει «ανώδυνα» το θέμα, παρά την χείρα βοηθείας που του έδωσε η απόφαση του Αρείου Πάγου. Είδε ξαφνικά απέναντί του, παρ' ότι ο ίδιος ουδέποτε συμφώνησε με την απόφαση των επτά συνοδικών δικαστών, ακόμη και πιστούς του φίλους να προσυπογράφουν κείμενα με «ορκισμένους» αντιπάλους του.* Μέσα από αυτή την κρίση ξεπηδούν νέες ηγετικές φυσιογνωμίες αρχιερέων της νεότερης γενιάς. Πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε ο μητροπολίτης Μεσογαίας, Νικόλαος, ο οποίος, υποβάλλοντας την παραίτησή του από τοποτηρητής της Μητρόπολης Αττικής, έδωσε το έναυσμα της οργανωμένης αντίδρασης και σε άλλους ιεράρχες. Αν και ο αρχιεπίσκοπος του ζήτησε να παραμείνει τοποτηρητής και παρά τις δύο συναντήσεις που είχαν, ο Νικόλαος δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη. Εφθασε, μάλιστα, στο σημείο να προτείνει στον ίδιο τον Ιερώνυμο να αναλάβει αυτός τοποτηρητής.* Εκτός από τον Μεσογαίας, πρωταγωνιστικό ρόλο σ' αυτή την υπόθεση είχαν ο μητροπολίτης Δημητριάδος, Ιγνάτιος, ο Πειραιώς, Σεραφείμ, και ο Ναυπάκτου, Ιερόθεος.
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 22/03/2009

Ιερώνυμος: Να βοηθήσουμε για την αντιμετώπιση της κρίσης



Η χρηματοδότηση της Εκκλησίας από τα ευρωπαϊκά προγράμματα είναι το θέμα που επρόκειτο να θέσει στον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.
Η συνάντηση είχε προγραμματιστεί για σήμερα στη 1.00 μετά το μεσημέρι και έγινε γνωστή κατά τη χθεσινή επίσκεψη του αρχιεπισκόπου στη Λαμία. Αργότερα το μέγαρο Μαξίμου έκανε γνωστό σε μια λιτή ανακοίνωση ότι ο Ιερώνυμος επρόκειτο να επισκεφτεί τον πρωθυπουργό. Κατά την επίσκεψή του στη Λαμία ο Ιερώνυμος ζήτησε η πολιτεία να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση σε συνεργασία με την Εκκλησία. Υπενθύμισε, μάλιστα, πως «τα μοναστήρια με εγκύκλιο του επισκόπου Ιωσήφ συγκέντρωσαν περισσότερες από 800 οκάδες χρυσού και τον προσέφεραν στον αγώνα σώζοντας έτσι την Επανάσταση του 1821».

Ρωτήθηκε επίσης εάν συναντήθηκε με τον υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, Γιάννη Παπαθανασίου. Ο αρχιεπίσκοπος επιβεβαίωσε τη συνάντηση και είπε ότι «κάνουμε μεγάλο αγώνα για να πάρουμε και εμείς ως Εκκλησία το μερίδιο των επιδοτήσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης».

Πρόσθεσε στη συνέχεια ότι «δεν πρόκειται να κάνουμε ούτε επιχειρήσεις ούτε έργα φιγούρας. Είναι έργα αγάπης και επικοινωνίας. Είναι ντροπή για τον πολιτισμό μας και για μας σήμερα να υπάρχουν κατάκοιτοι και εγκαταλελειμμένοι και να μην έχουν στέγη». Και συνέχισε: «Είναι ντροπή να μπορούν όλοι να προχωρούν και η Εκκλησία να μένει στο τέλος με κίνδυνο να μην μπει μέσα σε αυτά τα προγράμματα». Επιβεβαίωσε πως έδωσε εντολές να βοηθήσουν οι μητροπόλεις στην αντιμετώπιση της κρίσης λέγοντας πως «όλοι θα πρέπει να βοηθήσουν». Από τη Μητρόπολη Λαμίας νωρίτερα είπε πως «ο αρχιεπίσκοπος δεν αποφασίζει μόνος του. Οπως κι ο υπουργός δεν αποφασίζει μόνος του. Ο υπουργός είναι υπηρέτης του λαού». Και γι' αυτό «δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία χωρίς Εκκλησία αλλά ούτε Εκκλησία χωρίς κοινωνία».
ΑΠ.ΕΛΛΗΝΑΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 23/03/2009



Οι πενηντάρηδες σώζουν την τιμή της Ιεραρχίας

Οι μητροπολίτες Μεσογαίας κ. Νικόλαος και Πειραιώς κ. Σεραφείμ πρωτοστατούν στην προσπάθεια ανατροπής του άσχημου κλίματος στους κόλπους της Εκκλησίας

ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ BHMA


Oριακές ισορροπίες διαμορφώνονται τα τελευταία εικοσιτετράωρα στη διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος, τρεις ημέρες μόνον μετά την απόφαση του Αρείου Πάγου με την οποία οδηγείται σε καθαίρεση ο Μητροπολίτης πρώην Αττικής Παντελεήμων, ο οποίος μία εβδομάδα νωρίτερα είχε απαλλαγεί των κατηγοριών από την Ιερά Σύνοδο. Στην Ιεραρχία έχουν αρχίσει να διαμορφώνονται νέες τάσεις. Οι πενηντάρηδες αποφάσισαν να λάβουν τη σκυτάλη της αποκατάστασης της εικόνας της Ιεραρχίας, η οποία τραυματίστηκε για μία ακόμη φορά στα μάτια της κοινωνίας από τις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου και την αυτοαναίρεσή της, στην οποία υποχρεούται να προχωρήσει μετά την απόφαση του Αρείου Πάγου. «Είναι φοβερό να επαληθεύεται η βαριά ενοχή ενός συνεπισκόπου μας» δηλώνει μιλώντας στο «Βήμα» ο Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος. «Ποιος» διερωτάται ο κ. Νικόλαος «δεν θα ήθελε να αποδειχθεί η αθωότητα του σεβασμιοτάτου;Ποιος δεν θα ήθελε να αποφύγει την καθαίρεσή του;Δυστυχώς,από εδώ και μπρος είναι μονόδρομος. Δεν υπάρχουν άλλες κρίσεις. Υπάρχει η εκκλησιαστική επιβεβαίωση της ενοχής από το αρμόδιο εκκλησιαστικό δικαστήριο,δηλαδή τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο,και η απόφαση της καθαίρεσης.Οι ίδιοι οι αρχιερείς που προσπάθησαν να του συμπαρασταθούν υποχρεώνονται να επικυρώσουν την καθαίρεσή του.Ισως για τους Συνοδικούς το μαρτύριο να είναι μεγαλύτερο από ό,τι για τον ίδιο.Ισως καλό θα ήταν αμέσως μετά να συνέλθει η Ιεραρχία προκειμένου να μας βοηθήσει να συνέλθουμε όλοι μας από τον σκανδαλισμό της λογικής και της πνευματικής αξιοπρέπειας.Είναι ανάγκη να βγούμε αφυπνισμένοι και με δυναμική αυτογνωσία από αυτόν τον πειρασμό. Για να επιστρέψει η Εκκλησία στην καρδιά του λαού πρέπει να του την προσφέρουμε ειλικρινή να δει τα λάθη της,τολμηρή να τα ομολογήσει και αποφασισμένη να επαληθεύει με τη ζωή της αυτό που διδάσκει.Εχω πολλή ελπίδα για αυτό μέσα μου». Την ίδια ώρα ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος έχει διαρκείς συσκέψεις στην προσπάθειά του να προλάβει τις εξελίξεις και οι συνεργάτες του δείχνουν να ισορροπούν σε τεντωμένο σχοινί. Δύο μητροπολίτες που εξελέγησαν επί Αρχιεπισκοπίας Χριστοδούλου, οι Μεσογαίας κ. Νικόλαος και Πειραιώς κ. Σεραφείμ, είναι οι αρχιερείς που φαίνεται να ηγούνται αυτή τη στιγμή στην προσπάθεια για την ανατροπή του κλίματος που δημιουργείται από την καθαίρεση του κ. Παντελεήμονος και την απόφαση απαλλαγής του από την Ιερά Σύνοδο. Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας ήταν ο πρώτος που δήλωσε την άμεση αντίδρασή του και υπέβαλε διαμαρτυρόμενος την παραίτησή του από τη θέση του τοποτηρητή της Μητρόπολης Αττικής την οποία είχε τα τελευταία τέσσερα χρόνια, όσο δηλαδή διαρκεί η περιπέτεια του κ. Παντελεήμονος. Ο κ. Νικόλαος αποφεύγει τις δημόσιες τοποθετήσεις, όμως στην υπόθεση του Μητροπολίτη πρώην Αττικής είχε εξαρχής αποφασίσει να γνωστοποιήσει με υπευθυνότητα τη θέση του. Επί τέσσερα χρόνια, όσο καιρό διαρκεί η τοποτηρητεία του στη Μητρόπολη Αττικής, όπως λένε κληρικοί του περιβάλλοντός του, έχει περάσει διά πυρός και σιδήρου. Συχνά χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τις μεγάλες και ισχυρές διασυνδέσεις στην Ιεραρχία του κ. Παντελεήμονος και να εξαναγκαστεί να προειδοποιήσει το σώμα της 12μελούς Ιεράς Συνόδου ότι θα παραιτηθεί αν δεν τηρηθούν τα όσα προβλέπουν οι ιεροί κανόνες της Εκκλησίας και οι νόμοι του κράτους. Ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ είναι ο δεύτερος της Ιεραρχίας που βγήκε να καταγγείλει τη στάση της Ιεράς Συνόδου. Ο 53χρονος ιεράρχης πήρε τη σκυτάλη της αντίδρασης από τον Μητροπολίτη Μεσογαίας και την υλοποίησε με ένα κείμενο το οποίο σε συνεργασία με τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιερόθεο συνέταξε και απέστειλε σε όλους τους αρχιερείς συγκεντρώνοντας υπογραφές διαμαρτυρίας. Εκτός από τους κκ. Νικόλαο και Σεραφείμ, κοντά στις εξελίξεις βρίσκονται και οι έτεροι πενηντάρηδες μητροπολίτες Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος και Σύρου κ. Δωρόθεος. Ο Μητροπολίτης Δημητριάδος ήταν μεταξύ των 23 ιεραρχών που υπέγραψαν το κείμενο των μητροπολιτών Πειραιώς και Ναυπάκτου, και δεν έκρυψε την αντίδρασή του στην απόφαση της Ιεράς Συνόδου. Αποφεύγει όμως μέχρι στιγμής να μπει ανοιχτά στη μάχη που ξέσπασε στην Ιεραρχία καθώς ήταν ένας από τους διεκδικητές του αρχιεπισκοπικού θρόνου και έχει καλές σχέσεις με τον κ. Ιερώνυμο. Αντιθέτως ο Μητροπολίτης Σύρου κ. Δωρόθεος περιμένει να εκφράσει τις θέσεις του στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Οπως λένε συνεργάτες του, έχει επικοινωνία με τον Αρχιεπίσκοπο, τον οποίο στήριξε και στηρίζει, και θα μιλήσει για όλα τα ζητήματα που προκαλούνται από τις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου στην Ιεραρχία.

▅ Οι συνεργάτες του Αρχιεπισκόπου

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ Από την πρώτη ώρα που έγινε γνωστή η απόφαση της Ιεράς Συνόδου για την απαλλαγή του κ. Παντελεήμονος πολλοί στενοί συνεργάτες του Αρχιεπισκόπου τού επισήμαναν τους κινδύνους που υπάρχουν εν όψει και της απόφασης του Αρείου Πάγου. Το ζήτημα που προβληματίζει τους συνεργάτες του Αρχιεπισκόπου στην Ιερά Σύνοδο είναι τώρα η επιλογή των καθηγητών που θα προσληφθούν ως εμπειρογνώμονες από την Ιερά Σύνοδο για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που ανακύπτουν από την απόφασή της, από τη στιγμή που τίθεται εκ του νόμου το θέμα της καθαίρεσης του πρώην Αττικής. Αρχιερείς προβλέπουν ότι υπάρχει η πιθανότητα η Αρχιεπισκοπή να προσλάβει καθηγητές οι οποίοι κατά το παρελθόν συνεργάστηκαν με τον κ. Παντελεήμονα. Ακόμη, ερωτήματα προκαλεί η στάση που θα τηρήσει η νομική υπηρεσία της Ιεράς Συνόδου, καθώς εκεί υπηρετεί συνεργάτης του κ. Ιερώνυμου ο οποίος προτού προσληφθεί στη Μονή Πετράκη είχε επαγγελματικές σχέσεις με τον Μητροπολίτη πρώην Αττικής.

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

Προσφυγές κατά της παραχώρησης δασικής έκτασης στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης

Τέσσερις αιτήσεις, με την υπογραφή του προέδρου Μανώλη Λαμψίδη, κατατέθηκαν χθες από τον δικηγορικό σύλλογο στο Συμβούλιο της Επικρατείας και στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και αφορούν την παραχώρηση δωρεάν κατά κυριότητα δασικής έκτασης 32,1 στρεμμάτων στο Πανόραμα, από τον Αλέξανδρο Κοντό στον Ανθιμο και πράξεις που ακολούθησαν την παραχώρηση.
Στο Συμβούλιο της Επικρατείας, με ταυτόχρονη αίτηση αναστολής, προσβάλλεται η παραχώρηση, η οποία έγινε παρά τον νόμο, η άρση απόφασης για μπάζωμα του χειμάρρου στην παραχωρηθείσα έκταση με απόφαση της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών της νομαρχίας και η απόφαση του νομάρχη με θέμα την έγκριση των περιβαλλοντικών όρων, της δραστηριότητας του ιδρύματος που πρόκειται να ιδρυθεί στην εκτός σχεδίου περιοχή.

Στο Διοικητικό Πρωτοδικείο, με ταυτόχρονη, επίσης, αίτηση αναστολής, προσβάλλεται η οικοδομική άδεια εκτός του σκοπού που ο νόμος προβλέπει (νοσοκομείο, κέντρο υγείας, υγειονομικός σταθμός) και η χορήγηση κατά παρέκκλιση όρων δόμησης για την ίδια μονάδα, με απόφαση του νομάρχη Θεσσαλονίκης.

Σε σχέση με τον Δήμο Πανοράματος, την έκτακτη συνεδρίαση του δημοτικού του συμβουλίου και το ψήφισμα που εκδόθηκε, το ψήφισμα ήδη κοινοποιήθηκε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης, που το αξιολόγησε ως ένα σημαντικό στοιχείο της προκαταρκτικής εξέτασης, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη. Το ψήφισμα κοινοποιήθηκε σε μία σειρά από παράγοντες του δημόσιου βίου, μεταξύ των οποίων είναι ο πρωθυπουργός, τα κόμματα, η Εκκλησία της Ελλάδος και η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 21/03/2009

Προσπαθούν να πείσουν τον Παντελεήμονα να παραιτηθεί!

Μητροπολίτες ζητούν την αυτοεξαίρεσή τους από τη δίκη Παντελεήμονος
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΑΡΙΑΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ/ΒΗΜΑ

Προσπάθεια να σώσουν έστω και την ύστατη στιγμή τον Μητροπολίτη πρώην Αττικής κ. Παντελεήμονα καταβάλλουν ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος 48 ώρες μετά την απόφαση του Αρείου Πάγου βάσει της οποίας πρέπει να καθαιρεθεί, ενώ φέρονται αποφασισμένοι- εφόσον οι διαδικασίες καθαίρεσης προχωρήσουν- να ζητήσουν την αυτοεξαίρεσή τους από τη σύνθεση του Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου που θα την αποφασίσει.

Σύμφωνα με πληροφορίες, μητροπολίτες-μέλη της Ιεράς Συνόδου προσπαθούσαν να πείσουν τον κ. Παντελεήμονα να αποστείλει στον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο την παραίτησή του σε μια προσπάθεια να αποφύγει την καθαίρεση.

«Υπάρχει δεδικασμένο. Μπορεί να παραιτηθεί και να μη χρειαστεί να καθαιρεθεί.Ο Αρειος Πάγος τη δουλειά του και εμείς τη δική μας» διαμηνύει είς εκ των φίλων του Μητροπολίτη πρώην Αττικής και μέλος της Ιεράς Συνόδου, αλλά στις φυλακές Κορυδαλλού ο κ. Παντελεήμων, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν έχει αποφασίσει τι θα πράξει. Ο Αρχιεπίσκοπος έχει διαρκείς συσκέψεις με τους στενούς συνεργάτες του και ένα από τα ζητήματα που καλείται να επιλύσει είναι αν η παραίτηση του κ. Παντελεήμονος μπορεί να γίνει αποδεκτή για να αποφευχθεί η καθαίρεση.

Εν τω μεταξύ ορισμένοι εκ των συμβούλων του προτείνουν στον Αρχιεπίσκοπο να παραπέμψει το θέμα στο Δευτεροβάθμιο Εκκλησιαστικό Δικαστήριο προκειμένου να μη συμμετάσχουν στις διαδικασίες τα μέλη της Ιεράς Συνόδου που απήλλαξαν τον κ. Παντελεήμονα και να αποφύγει- κατά το δυνατόν- και τον σκόπελο των αυτοεξαιρέσεων.

Στο Δευτεροβάθμιο Εκκλησιαστικό Δικαστήριο προεδρεύει ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος, σε αντίθεση με το Πρωτοβάθμιο, στο οποίο προεδρεύει ο αντιπρόεδρος της Συνόδου, δηλαδή ο Μητροπολίτης Νικοπόλεως κ. Μελέτιος. Στη σύνθεσή του συμμετέχουν 14 εν ενεργεία μητροπολίτες. Ανεξαρτήτως του προβλήματος των αυτοεξαιρέσεων, οι απόψεις των πανεπιστημιακών για το ποιοι πρέπει να είναι αυτοί οι 14 μητροπολίτες ούτως ή άλλως διίστανται.

Γιατί θα πρέπει να αποφασιστεί αν θα πρόκειται:

* Είτε για τους επτά αρχαιότερους στα πρεσβεία της αρχιεροσύνης αρχιερείς της Παλαιάς Ελλάδος και τους επτά αρχαιότερους των λεγομένων «Νέων Χωρών», δηλαδή αν θα απαρτίζεται από τη λεγομένη πρεσβυτέρα ιεραρχία.

* Είτε από τους επτά αρχαιότερους των δύο περιοχών που βρίσκονται στον κατάλογο της Ιεραρχίας ύστερα από τα μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου. Αν επιλεγεί ο ορισμός ενός δικαστηρίου με τους αρχιερείς της λεγομένης πρεσβυτέρας ιεραρχίας, σε αυτήν πρέπει να συμμετέχουν οι μητροπολίτες: Καρυστίας κ. Σεραφείμ, ο οποίος ήταν ο εκκλησιαστικός ανακριτής της υπόθεσης του Μητροπολίτη πρώην Αττικής και ζήτησε την παραπομπή του στο Εκκλησιαστικό Δικαστήριο αλλά το αίτημά του απορρίφθηκε, Σταγών κ. Σεραφείμ, Μεγάρων κ. Βαρθολομαίος, Περιστερίου κ. Χρυσόστομος, Κεφαλληνίας κ. Σπυρίδων και Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιος από την παλαιά Ελλάδα. Από τη Βόρεια Ελλάδα θα συμμετέχουν οι μητροπολίτες: Λαγκαδά κ. Σπυρίδων, Κιλκισίου κ. Απόστολος, Φιλίππων κ. Προκόπιος, Νέας Κρήνης κ. Προκόπιος, Μαρωνείας κ. Δαμασκηνός, Θεσσαλονίκης κ. Ανθιμος και Παραμυθίας κ. Τίτος. Επειδή όμως αναμένεται κάποιοι ιεράρχες της Μακεδονίας και της Θράκης να δηλώσουν προβλήματα λόγω ηλικίας, θα είναι έτοιμοι να τους αντικαταστήσουν οι μητροπολίτες: Ιωαννίνων κ. Θεόκλητος, Γρεβενών κ. Σέργιος και Χίου.

Στην περίπτωση που επιλεγούν οι αρχαιότεροι με βάση τη 12μελή Ιερά Σύνοδο πρέπει να συμμετάσχουν στο Δικαστήριο οι μητροπολίτες: Νικαίας κ. Αλέξιος, Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος, Φθιώτιδος κ. Νικόλαος, Γυθείου κ. Χρυσόστομος, Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, Θεσσαλιώτιδος κ. Κύριλλος και Καισαριανής κ. Δανιήλ. Από τη Βόρεια Ελλάδα θα είναι οι μητροπολίτες: Λήμνου κ. Ιερόθεος, Γουμενίσσης κ. Δημήτριος, Βεροίας κ. Παντελεήμων, Κονίτσης κ. Ανδρέας, Ξάνθης κ. Παντελεήμων, Ελασσόνος κ. Βασίλειος και Σάμου κ. Ευσέβιος.

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

Αρειος " Πάγος" στην Ιερά Σύνοδο:Τώρα θα υποχρεωθούν να καθαιρέσουν τον Παντελεήμονα

Απορρίφθηκε από τον Άρειο Πάγο η αίτηση του Μητροπολίτη πρώην Αττικής Πεντελεήμονα (φωτό) να αναιρεθεί η απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου της Αθήνας, με την οποία καταδικάστηκε σε κάθειρξη έξι ετών για υπεξαίρεση 160.000 ευρώ από τη μονή του Οσίου Εφραίμ.

Το ανώτατο δικαστήριο έκρινε ότι η καταδικαστική εφετειακή απόφαση έχει την απαιτούμενη, από το Σύνταγμα, νόμιμη και ειδική αιτιολογία και επιπλέον, ότι η απόφαση του Εφετείου Αθηνών δεν πάσχει από ασάφειες, αντιφάσεις και έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας.

Καλαβρύτων Αμβρόσιος: Η κρίση θεσμών και αξιών έφθασε και στη Διοίκηση της Εκκλησίας

ΑΠΟΦΑΣΗ-ΣΚΑΝΔΑΛΟ

_______Από τον άμβωνα του Μητροπολιτικού Ναού της Φανερωμένης Αιγίου το πρωΐ της Κυριακῆς 15ης Μαρτίου ε.ἔ. εθεώρησα αναγακίο να αναφερθώ στην πρόσφατη Απόφαση – σκάνδαλο του Πρωτοβαθμίου Συνοδικού δι’ Αρχιερείς Δικαστηρίου, διά της οποίας ο ανακρτικός φάκελλος του Μητροπολίτου πρ. Αττικής κ. Παντελεήμονος ετέθη στο Αρχείο, και να ενημερώσω τό χριστεπώνυμο Πλήρωμα τῆς Επισκοπής μου επί του ζητήματος τούτου. Με αἴσθημα ηυξημένης ευθύνης είπα τά εξής:
«Αισθάνομαι όχι μόνο ψυχική οδύνη αλλά και αγανάκτηση για την γνωστή Απόφαση του Συνοδικού Δικαστηρίου, διά της οποίας άνοιξε μια ακόμη περίοδος περιπετειών για την Εκκλησία μας. Διαισθάνομαι ότι μετά την Απόφαση αυτή η Εκκλησία μας εισέρχεται σε νέες περιπέτειες. Θλίβομαι και δακρύζω, διότι εξ αιτίας μας τό όνομα του Κυρίου βλασφημείται, η δε Αγία μας Εκκλησία για μια ακόμη φορά τραυματίζεται, αλλά τη φορά αυτή εξ αιτίας ημών των Ιεραρχών. Αυτό σημαίνει, ότι η κρίση θεσμών και αξιών, η οποία χαρακτηρίζει την εποχή μας, έφθασε πιά και στην Διοίκηση της Εκκλησίας μας, έφθασε στην κορυφή. Αγγίζει τούς Ιεράρχες! Με κανένα τρόπο δεν μπορώ να δικαιολογήσω τήν άδικη και χαριστική αυτή Απόφαση των επτά Συνοδικών-Μελών του Συνοδικού Δικαστηρίου. Θρηνώ καί οδύρομαι για το ολίσθημά τους. Ετραυμάτισαν τις ψυχές μας και εσκανδἀλισαν το σύνολο των πιστών! Εδημιούργησαν κρίση μέσα στους κόλπους της Ιεραρχίας. Εισήλθαμε πιά σε περίοδο αναταράξεων. Η Απόφαση των επτά δεν εξυπηρετεί ούτε τον ίδιο τον Μητροπολίτη Παντελεήμονα. Διότι τώρα, αντί να γίνεται λόγος για οικονομικά σκάνδαλα, θα γίνεται συζήτηση για υποθετικά ή πραγματικά ηθικά σκάνδαλα! Κάποιες μαγνητοταινίες κυκλοφορούν ήδη ευρέως στο διαδίκτυο. Πολύ φοβούμαι, ὀτι οι επτά Μητροπολιτες, που εκαυχήθησαν για την απαλλαγή, αντί να λυτρώσουν, τελικά έκαψαν τον υπόδικο Μητροπολίτη! Ο Κύριος ας μας ελεήση.

______Σε εκδήλωση διαμαρτυρίας για την άστοχη αυτή Συνοδική Απόφαση από αύριο το πρωΐ και μέχρι το Πάσχα η Βυζαντινή Σημαία στο Επισκοπείο μας θα κυματίζει μεσί-στεια. Θα φανερώνει τά δάκρυα που αναβλύζουν μυστικά στα βάθη της ψυχής μας όλες αυτές της ημέρες».
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

Εκκλησιαστικό «εμφύλιο» έχει προκαλέσει η απόφαση της Ιεράς Συνόδου


ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ | BHMA

Συνεχίζεται στους κόλπους της Ιεραρχίας ο «ιερός εμφύλιος» που προκάλεσε η απόφαση της Ιεράς Συνόδου για την απαλλαγή του Μητροπολίτη πρώην Αττικής κ. Παντελεήμονος. Ως αργά χθες το βράδυ η πλειονότητα των μελών της Ιεραρχίας είχε εκφράσει την αντίθεσή της στην απόφαση απαλλαγής είτε με την υπογραφή κοινού κειμένου είτε με την αποστολή μεμονωμένων επιστολών διαμαρτυρίας προς τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο.

Επίσης χθες η κυβέρνηση διεμήνυσε στην Ιεραρχία ότι «οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται». Αυτό το μήνυμα απεστάλη, σύμφωνα με πληροφορίες, από την κυβέρνηση στην Ιεραρχία καθώς σε λίγες ημέρες θα εκδοθεί η απόφαση του Αρείου Πάγου για την αίτηση αναίρεσης που έχει υποβάλει ο Μητροπολίτης πρώην Αττικής κ. Παντελεήμων κατά των δικαστικών αποφάσεων με τις οποίες καταδικάστηκε για υπεξαίρεση. Χθες ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Ν. Δένδιας συναντήθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο και απαντώντας στην ερώτηση αν μετά την απόφαση του Αρείου Πάγου πρέπει η Εκκλησία εντός 15 ημερών να καθαιρέσει τον Μητροπολίτη πρώην Αττικής, όπως προβλέπει ο νόμος, στην περίπτωση που δεν γίνει αποδεκτή η αίτηση αναίρεσης, δήλωσε με νόημα: «

Είναι δυνατόν να συζητήσουμε υπάρχουσες διατάξεις;». Ηεκκλησιαστική Δικαιοσύνη ήταν το θέμα που κυρίως απασχόλησε τους κκ. Ιερώνυμο και Δένδια και όπως επισήμαναν κατά τη διάρκεια των δηλώσεών τους θα πρέπει να γίνουν αλλαγές στον νόμο που διέπει τα εκκλησιαστικά δικαστήρια, ο οποίος ψηφίστηκε το 1932.

Την ίδια ώρα ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιος σε μια κίνηση διαμαρτυρίας για την απόφαση της Ιεράς Συνόδου ανακοίνωνε ότι ως και το Πάσχα η βυζαντινή σημαία στα επισκοπεία του Αιγίου και των Καλαβρύτων θα κυματίζει μεσίστια. Ετσι, τόνισε ο κ. Αμβρόσιος, θα φανερώνονται «τα δάκρυα που αναβλύζουν μυστικά στα βάθη της ψυχής μας όλες αυτές τις ημέρες». Ακόμη πρόσθεσε ότι η απόφαση της Ιεράς Συνόδου τραυμάτισε τις ψυχές των μητροπολιτών και «εσκανδάλισε το σύνολο των πιστών. Εδημιούργησαν κρίση μέσα στους κόλπους της Ιεραρχίας. Εισήλθαμε σε περίοδο αναταράξεων. Η απόφαση των Επτά δεν εξυπηρετεί ούτε τον ίδιο τον Μητροπολίτη Παντελεήμονα. Διότι τώρα αντί να γίνεται λόγος για οικονομικά σκάνδαλα, θα γίνεται συζήτηση για υποθετικά ή πραγματικά ηθικά σκάνδαλα».

Σύμφωνα με πληροφορίες και ο Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος , που δέχεται πιέσεις από τον Αρχιεπίσκοπο να μην επιμείνει στην παραίτηση που υπέβαλε την περασμένη εβδομάδα από την τοποτηρητεία της Μητρόπολης Αττικής, θέτει συγκεκριμένους όρους που συνδέονται με την υπόθεση του κ. Παντελεήμονος προκειμένου να συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά του.

ΙΓΝΑΤΙΟΣ: «ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ, ΛΑΘΟΣ»
«Ζητώ ταπεινώς συγγνώμην» δηλώνει σε επιστολή του προς τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο και τα μέλη της Ιεραρχίας ο Μητροπολίτης Λαρίσης κ. Ιγνάτιος, ο οποίος είναι μέλος της Ιεράς Συνόδου και εις εκ των επτά αρχιερέων που πλειοψήφησαν και απήλλαξαν τον Μητροπολίτη πρώην Αττικής από τις εις βάρος του κατηγορίες. «Διαβλέπω» σημειώνει ο κ. Ιγνάτιος σε άλλο σημείο, «ότι η κρίσις μου καταδεικνύεται εσφαλμένη και δι΄ αυτής και εις την Εκκλησίαν εδημιουργήθη πρόβλημα και τους ανθρώπους ίσως εσκανδάλισα». Δικαιολογώντας τη στάση που τήρησε στην Ιερά Σύνοδο τονίζει ότι: «Μετασχών ως τακτικόν μέλος του Δικαστηρίου και συνταχθείς με την υπό της πλειονοψηφίας εξενεχθείσαν κρίσιν, έπραξα τούτο ουχί διά λόγους μεροληψίας προς το πρόσωπον του εγκαλουμένου Μητροπολίτου, με τον οποίον ουδέποτε με συνέδεε οποιαδήποτε σχέσις, ούτε διότι επείσθην περί της αθωότητος αυτού, αρκεσθείς τουλάχιστον εις αμφιβολίας ερμηνευομένας υπέρ αυτού, υπολαμβάνων άλλωστε ότι η κατ΄ ουσίαν ενοχή του εκρίθη υπό των αρμοδίων ποινικών δικαστηρίων, την κρίσιν των οποίων μετ΄ ευλαβείας αποδέχομαι». (ΑΠΕ)

Challenges of Orthodoxy in America

And the Role of the Ecumenical Patriarchate

By

Very Reverend Archimandrite

Dr. Elpidophoros Lambriniadis

Chief Secretary of the Holy and Sacred Synod

(Chapel of the Holy Cross, March 16, 2009)

***

Reverend Protopresbyter Nicholas Triantafyllou, President,

Reverend Protopresbyter Thomas Fitzgerald, Dean of the School of Theology,

Reverend and Esteemed Members of the Faculty and staff,

Dear Students,

It is an exceptional honor and a great joy for me to be here today, among you, with the blessing and permission of His All Holiness the Ecumenical Patriarch and the consent of His Eminence the Archbishop of America, in order to share with you some thoughts regarding the present condition of Orthodoxy in America and our Ecumenical Patriarchate’s position towards it.

You have, my brothers and sisters, the privilege to be citizens of a country which determines to a great extent the fate of many people on our planet; a country where pioneering technologies as well as ideas and philosophies have been discovered and disseminated. The cultural peculiarities and characteristics of the United States find also a reflection in, as it is only natural, and exercise an influence on the religious communities of this country. It is far from accidental that none of the “traditional” religions (coming either from Europe or elsewhere), remained the same once they were replanted on American soil.

The same change can be of course observed in the case of Orthodoxy, whose appearance and development in America was influenced by certain indeterminable factors.

The first and main challenge that American Orthodoxy faces is that it has been developed in a region which, from an administrative and technical point, is that of diaspora. By the term “diaspora” we indicate that region whose ecclesiastical jurisdiction is been unfortunately claimed by a variety of “Mother” Churches, which wish to maintain their pastoral care over their respective flocks, comprised by the people who, over the years, immigrated to the superpower called USA.

In this way, the Orthodox faithful in America became organized according to their national origin and not according to the canon law of the Orthodox Church—that is, they organized themselves not in accordance with the principles of Orthodox ecclesiology which dictates that neither national origin, nor the history of a group’s appearance in a particular region but rather the canonical taxis and the perennial praxis of the Church, as codified by the Ecumenical Councils, has the ultimate authority.

According to such ecclesiological principles, in any given region there can be one and only one bishop who shepherds the Orthodox faithful, regardless of any nationalistic distinction. It was, however, the very opposite scenario that took place in America and today one observes the challenging deplorable condition where a number of bishops claim pastoral responsibility for the same geographic region.

A second challenge of the Church in America is that it was brought here by people who left their homelands at a time that these homelands were economically underdeveloped. Economic immigration created, from the very first moment, the need for these people to assimilate to their adopted land in order to achieve, as soon as possible, the high living standards of the privileged Americans and therefore to enjoy the fruits of the American dream. Towards that goal, they changed their names, they put an emphasis on the English language in every aspect of their lives, and at last they succeeded in becoming true American citizens, holding ever higher positions in the financial, commercial, academic, artistic and political life of this country. The negative aspect of this strong emphasis on cultural assimilation was the consideration of the faithfulness in one’s cultural background as an impediment to the progress and success in the American society. Thus, the complexes of an alleged inferior nationality or class that, in order to enjoy the fruits of the American dream, is supposed to eradicate any bond to its distinctive culture.

The third challenge of Orthodoxy in America concerns the manner of its ecclesiastical organization. The Orthodox faithful organized themselves in communities of lay people, who, in turn, became identified with the ecclesiastical community in the manner of the traditional organization of Christian communities. Thus, the parish (κοινότητα) being now governed by lay elected members, builds its own Church, school and other such institutions, and provides the priest’s salary. Such communal organization improves, as it is right and desirable, the role of laity in Church administration, and increases the sense of responsibility and participation in the life of the Church, offering thus the change to the Church to profit of its talented and able parishioners. On the other hand, however, four very concrete dangers lurk behind such a communal organization of the local Church:

a) That the priest might become alienated from his administrative duties, and from being the spiritual leader of the parish would become a clerk of the parish council,

b) That the parishioners would find it difficult to comprehend the rules according to which the Church is governed and instead they would follow their own secular reasoning,

c) That the structures of the parish would become influenced by the prevalent Protestant models and thus they would replicate and imitate practices that are foreign to the Spirit of Orthodoxy, and

d) That the parishes would degenerate into nothing more than membership clubs, invested with some ecclesiastical resemblance.

As you all know, one of the secrets for the success of the American miracle in its financial, political and technological aspects was precisely its desire to detach itself from the traditional models of the old world, its ability to break free from the established norms, its willingness to question whatever was considered as given or beyond any criticism. As it might have been expected, these tendencies soon found an expression within the life of the Church, sometimes in more extreme ways, other times in more temperate ways. Thus, soon Orthodox clergymen became indistinguishable from the clergy of other denominations, choirs in the western style were adopted, the liturgical tradition became more and more impoverished by being limited only to the bare essentials, etc.

Against that gradual secularization of Orthodoxy in America, a reaction soon made its appearance in the form of a number of rapidly spreading monasteries of an Athonite influence, characterized by ultraconservative tendencies, attached to the letter of the law, and reacting to any form of relationship with other Christian denominations. All of this is nothing but the manifestation of the intense thirst for a lost spirituality and a liturgical richness of which the Orthodox people of America have been for very long now deprived, forced, as they were, to embrace the Church only in the form of a sterile social activism.

The traits of the American clergy today also appear to undergo certain differences.

The secularization of the parish life, as described above, fails to inspire young men and to cultivate in them the religious vocation, so that tomorrow’s pastors would be part of the very flesh of today’s parish. That vacuum in clerical vocation is covered by candidates who, being unusually older than what was perceived the standard age, have already on their shoulders the domestic burden of a family. Thus they struggle to obtain the necessary degree that would secure for them among others the society’s respect.

Another great number of candidates to the priesthood come from converts, who possess little, if any, familiarity with the Orthodox experience and they are usually characterized by their overzealous behavior and mentality. It is of interest that the converts who become ordained into priesthood represent a disproportionally greater percentage than the converts among the faithful. The result of this disanalogous representation is that, more often than not, convert priest shepherd flocks who are bearers of some cultural tradition, but because their pastors either lack the necessary familiarity with that tradition or even consciously oppose it, they succeed in devaluing and gradually eradicating those cultural elements that have been the expression of the parishes that they serve.

It is particularly saddening that the crisis in priestly vocation has decreased dramatically the number but also the quality of celibate priests, who one day will be assigned with the responsibility of governing this Church. Lack of spirituality makes the monastic ideal incomprehensible and unattractive especially among the youth (with the exception, of course, of the aforementioned monastic communities with their own peculiarities).

Having attempted this general evaluation of the American Orthodoxy, allow me to consider briefly the Holy Archdiocese of America, this most important eparchy of the Ecumenical Throne.

The image we depicted above in rough brushstrokes holds also true for the Archdiocese. Thanks to the selfless dedication of our immigrants and under the protection of the first See in the Orthodox world, a strong Archdiocese was created that, in time, reached a level of maturity and excellence and it is today the pride of the Church of Constantinople. The Archdiocese took advantage of the possibilities that a deeply democratic, meritocratic and progressive state, like the United States, was able to offer, in order that the Orthodox faith of our fathers take root deep in the American land.

To this effect, the active participation of the lay element was, as we have seen, very important. We believe that the younger generations of the omogeneia are free of the past’s prejudices and complexes, according to which, if you wish to succeed in America you have to forget your cultural patrimony and your language in order to be left naked, so to speak, in the thorny desert of the Wild West. Today’s omogeneia has overcome that denial and has come to understand that the secret of the American civilization’s success does not lie in the obliteration of one’s cultural background but rather in the free and harmonious co-existence of people and races who have come to this hospitable land seeking a life in freedom, in faith and in dignity. Our cultural heritage and our national conscience is not, by any means, an obstacle for our progress and for the successful witness to our faith, especially insofar as ecumenicity (οἰκουμενικότης) is the heart of Hellenism and by definition alien to any form of nationalism or cultural chauvinism.

The Holy Archdiocese of America under the Ecumenical Patriarchate is the most organized, well-structured and successful presence of Orthodoxy today. This is not accidental. This success was not achieved by foregoing its cultural identity. It was not achieved by ignoring the sacred canons and the decisions of the Ecumenical Councils. It was not achieved by succumbing to the temptation of secularism. It was not achieved by imprisoning itself in the darkness of the extreme fundamentalism, nationalism and sterile denial.

Precisely because the Holy Archdiocese of America occupies such an esteemed position in this country we are obliged to offer a self-criticism but also to defend ourselves against the unjust accusations that target this jurisdiction of the Ecumenical Patriarchate.

Examining, then, ourselves, I believe that we ought to be more careful towards the easiness with which we are ready to abandon our Hellenism, both as language and as tradition. As we have already said, it is nothing but a myth the opinion that Hellenism is an obstacle to the creative and successful incorporation in the American reality. Hellenism is identified with its ecumenical character and for that reason it can never be nationalistic for both of its manifestations, its culture and its Orthodox faith are concepts that transcend the boundaries of the national.

I do not support the opinion that we can today oblige everyone to speak Greek, but I think that we have to offer that possibility to those who so desire, to learn Greek in well organized schools, by talented teachers. I think that we owe our children the possibility of choice. We owe to our culture the obliteration of contempt for a language that expressed the Gospel and became the vehicle for the most subtle meanings in the articulation of the dogma by the founders of our faith and Fathers of Christianity.

I do not support the opinion that the services here in America should be done exclusively in Greek. Simply I do not understand how it is possible that any priest of the Archdiocese might not be able to serve in both languages. It is not understandable how an institution of higher education cannot manage to teach its students a language, even in the time span of four years!

My brothers and sisters, I am not one of them who believe that there is a sacred language (lingua sacra) for the Church. I just wonder why in every Theological School in the world the students are expected to learn the Biblical languages, and it is only in our School of the Greek Orthodox Archdiocese of America that such a requirement seems anachronistic, nationalistic or conservative.

Speaking now of your Theological School, do you think that the Church’s expectation that the graduates of this School know theology, canon law, Byzantine music, be able to celebrate the service of matins, vespers and the sacraments, be able to preach the Word of God and instruct our youth in the catechism is unreasonable or excessive?

My dear brothers and sisters, allow me now to return to the problem of the diaspora and the jurisdictional diversity that one observes in the USA.

First of all, allow me to remind you that the term “diaspora” is a technical term denoting those regions that lie beyond the borders of the local autocephalous Churches. It does not mean that the Orthodox people who dwell in these regions live there temporally, as misleadingly it was argued by His Eminence Phillip in a recent article (“The Word”). According to the 28th Canon of the 4th Ecumenical Council one of the prerogatives of the Ecumenical Patriarch is precisely His jurisdiction exactly over these regions, which lie beyond the predescribed borders of the local Churches. The canon in question uses the technical term “barbaric” in order to denote these lands, since it was precisely referring to the unknown lands beyond the orbit of the Roman Empire.

On account of this canon, the Ecumenical Patriarchate has suffered the unfair and unjust criticism of two American Orthodox Hierarchs: Metropolitan Phillip and the newly elected Metropolitan Jonas.

It is my duty to refute the injustice directed against the Mother Church of Constantinople for the sake of historical truth and for the sake of moral conscience.

Metropolitan Jonas, while he was still an abbot, in one of his speeches presented what he called “a monastic perspective” on the subject “Episcopacy, Primacy and the Mother Churches”. In the chapter on autocephaly and primacy he claims that “there is no effective overarching primacy in the Orthodox Church.” He seems to be in opposition to the institution of the Ecumenical Patriarchate, because he considers that such an institution “is based on primacy over an empire-wide synod” and that this “has long become unrealistic.” What surprised me the most in this “monastic perspective” of His Eminence Jonas was the claim that allegedly “now only the Greek ethnic Churches and few others recognize the Ecumenical Patriarchate to be what it claims to be.” It is indeed saddening the ignorance of this Hierarch not only on account of History and canonical order but even on account of the current state of affairs. How is it possible that he ignores that there is no Church that does not recognize the Ecumenical Patriarchate? Perhaps he is carried away by the fact that the ecclesial schema over which he presides and which has been claimed as “autocephalous” in rampant violation of every sense of canonicity, is not recognized but by few Churches and it is not included in the diptychs of the Church.

Please allow me, by way of illustration, to sample a few other points of the same article that should not remain unanswered.

Metropolitan Jonas claims that in America “there is no common expression of unity that supersedes ethnic linguistic and cultural divisions.” Does His Eminence ignore the fact that under the canonical jurisdiction of the Ecumenical Patriarchate in America belong Greeks, Palestinians, Albanians, Ukrainians and Carpathorussians? Is this not proof enough of a common structure that supersedes ethnic and cultural divisions? Does he imply perhaps that SCOBA either constitutes a common expression of unity that supersedes such divisions?

The most provocative of his claims is that which asserts that with the formation of the so-called OCA “the presence of any other jurisdiction on American territory becomes uncanonical, and membership in the Synod of the Orthodox Church in America becomes the criterion of canonicity of all bishops in America.” It is perhaps a sign of our times that he who violated the holy canons par excellence, the most uncanonically claimed as allegedly autocephalous, makes now himself the criterion of canonicity and vitiates the canonical hierarchs as uncanonical. O tempora, o mores!

Instead of acknowledging the mercifulness of the other Patriarchates which, in spite the uncanonical status of the so-called OCA, accept it in communion, its representatives choose to subject them to such an unfair treatment that contributes nothing to the common cause of Orthodox unity. I would be interested to hear an explanation from His Eminence in response to the question “How will the so-called OCA contribute to our common Orthodox witness in diaspora by electing bishops holding titles which already exist for the same city”. Especially our Ecumenical Patriarchate not only is it not “unable to lead” as most unfortunately Metropolitan Jonas claims, but already since last October (in order to limit myself to the most recent example) has launched under the presidency of His All Holiness the process for the convocation of the Holy and Great Synod. I am not sure whether His Eminence, upon his ordination to the episcopacy, refused to put on the vestments of a bishop, which he, in the same article, and while he was still an abbot, had called as unfitting to the real nature of the arch-pastorship (p. 11).

Let me add that the refusal to recognize primacy within the Orthodox Church, a primacy that necessarily cannot but be embodied by a primus (that is by a bishop who has the prerogative of being the first among his fellow bishops) constitutes nothing less than heresy. It cannot be accepted, as often it is said, that the unity among the Orthodox Churches is safeguarded by either a common norm of faith and worship or by the Ecumenical Council as an institution. Both of these factors are impersonal while in our Orthodox theology the principle of unity is always a person. Indeed, in the level of the Holy Trinity the principle of unity is not the divine essence but the Person of the Father (“Monarchy” of the Father), at the ecclesiological level of the local Church the principle of unity is not the presbyterium or the common worship of the Christians but the person of the Bishop, so to in the Pan-Orthodox level the principle of unity cannot be an idea nor an institution but it needs to be, if we are to be consistent with our theology, a person.

The second article that I have to mention here is that of His Eminence the Antiochean Metropolitan Phillip under the title “Canon 28 of the 4th Ecumenical Council—Relevant or Irrelevant Today?”

Metropolitan Phillip begins his argument with an entirely anti-theological distinction of the holy canons into three categories 1) dogmatic, 2) contextual and, 3) “dead”.

I would like to know in which of these three categories, following his reasoning, His Eminence would classify the canons of the Ecumenical Councils that demarcate the jurisdictions of the ancient Patriarchates. Are they “contextual”—subject, as it is, to change? Does His Eminence believe that in this way he serves the unity among Orthodox, by subjugating the holy and divine canons under the circumstantial judgment of some bishop?

Based on the above distinction, and although he accepts that canon 28 of the 4th Ecumenical Council is not “dead” (since there is so much debate about it), he affirms that indeed it gives certain prerogatives to the Ecumenical Patriarch, on the other hand, however, he claims that this happened for secular and political reasons that have nothing to do with today’s state of affairs. Implicitly and yet all too clearly, Metropolitan Phillip implies that the prerogatives of the Ecumenical Patriarch can be doubted. The question then is: does His Eminence know of any Church whose status (Patriarchal or Autocephalous) were not decided according to the historical conditions that they were current at the time? Or, does His Eminence know of any Church that has received its status on the basis of theological reasons exclusively? Every administrative decision of an Ecumenical Council is equally respected to perpetuity together with its dogmatic decisions. Imagine the consequences for the Orthodox Church if we begin to re-evalutate the status of each local Church!

The correct interpretation of canon 28 is considered by His Eminence as “novelty”, by invoking only sources of the 20th century, while it has been scientifically established already by the late Metropolitan of Sardeis Maximos the uninterrupted application of the canon in question during the history of the Church of Constantinople.

The question, my brothers and sisters, is rather simple:

If Constantinople was not given that prerogative by canon 28, how was she able to grant autocephalies and patriarchal dignities to the Churches of Russia, Serbia, Romania, Bulgaria, Georgia, Czech Lands and Slovakia, Poland and Albania? Under the provision of which canon did Constantinople give the right of jurisdiction over the remaining of Africa to the Patriarchate of Alexandria in 2002?

And if the Ecumenical Patriarchate has not granted the Patriarchate of Moscow the privilege to bestow autocephaly as it pleases it, then what gives it the right to do so on the expense of the Orthodox unity?

Summarizing my lecture, I wish to call your attention to the following points:

1. The Ecumenical Patriarchate is a Church that undergoes martyrdom, a Church that often has received unfair criticism, especially by those Churches which were most richly benefited by it. At no point, the spirit of nationalism took hold of the Ecumenical Patriarchate because that is incompatible with the concepts of Hellenism and Ecumenicity (ecumenical character) as well as with the Christian Orthodox faith. The proof of this emerges in the most decisive manner throughout the 17 centuries of its history, during which it never Hellenized, not even attempted to Hellenize the nations to which it gave through its apostolic missions the undying light of Christ. What better example than the Slavic tribes which owe even their alphabet to the Thessalonian brothers Cyril and Methodios. I, who speak to you tonight, although I am an Antiochean from my maternal side, nevertheless I serve as the Chief-Secretary of the Holy and Sacred Synod of the Church of Constantinople.

2. The Ecumenical Patriarchate neither had nor has territorial claims against the sister Orthodox Churches. That truth is testified by the fact that, although the Patriarchates of the East were virtually destroyed during the difficult times of the 17th and 18th centuries, nevertheless, the Patriarchate of Constantinople was taking the care to have a Patriarch elected for those Patriarchates, supporting their primates in every possible way.

3. The submission of the diaspora to the Ecumenical Patriarchate does not mean either Hellenization or violation of the canonical order, because it is only in this way that both the letter and the spirit of the decisions of the Ecumenical Councils is respected. The Mother Church knows, however, that such a submission is difficult to be accomplished under the present historical conditions. For this reason, and by employing the principle of economy, it was suggested and it has now become accepted in Pan-Orthodox level, that there will be local Pan-Orthodox Episcopal Assemblies in the diaspora (like SCOBA in the US). The principle of presidency is followed, namely the representative of the Ecumenical Patriarchate presides over these Episcopal Assemblies in order to preserve the necessary element of canonicity.

As you surely know, last October the Ecumenical Patriarchate summoned in Constantinople a Synaxis of the Primates of the Orthodox Churches. The Primates accepted the proposal of Patriarch Bartholomew to move ahead with the Pan-Orthodox preparatory meetings, within 2009, so that the Holy and Great Synod of the Orthodox Church take place as soon as possible. For the record, please note that this decision was reached thanks to the concession on behalf of the Ecumenical Patriarchate which accepted that the Autonomous Churches will no longer be invited as to avoid the thorny problem of the Church of Estonia in the relations between Constantinople and Moscow.

4. With regards to the United States, the submission to the First Throne of the Church, that is, to the Ecumenical Patriarchate is not only fitting with the American society and mentality but also it opens up the horizons of possibilities for this much-promising region, which is capable of becoming an example of Pan-Orthodox unity and witness.

The Mother Church of Constantinople safeguards for the Orthodox Church in America those provisions that are needed for further progress and maturity in Christ.

Please allow me to conclude with the phrase of His Beatitude Ignatios Patriarch of Antioch during last October’s Synaxis of the Primates at the Phanar: “In the Orthodox Church we have one primus and he is the Patriarch of Constantinople.”

Thank you for your attention.

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009


Γιατί η Ιερά Σύνοδος έδωσε άφεση αμαρτιών στον Παντελεήμονα
της ΜΑΡΙΑΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ / από το ΒΗΜΑ

ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑστραμμένο στον Αρειο Πάγο βρίσκονται τα μέλη της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, καθώς τις επόμενες ημέρες το ανώτατο δικαστήριο αναμένεται να αποφασίσει αρνητικά ή θετικά στην αίτηση αναίρεσης που κατέθεσε ο Μητροπολίτης πρώην Αττικής Παντελεήμων για τις εις βάρος του αποφάσεις της ποινικής Δικαιοσύνης.

Η Ιερά Σύνοδος έθεσε την υπόθεση στο αρχείο, γεγονός που προκαλεί θύελλα αντιδράσεων και πολλοί εκτιμούν ότι πρόκειται για μια μάχη μέσα στην Ιεραρχία κληρικών που επί δεκαετίες είχαν μάθει να μη λογοδοτούν για τις αποφάσεις τους. Η συντριπτική πλειονότητα της Ιεραρχίας αντέδρασε έντονα στην απόφαση της 12μελούς Ιεράς Συνόδου και στήριξε τη στάση που τήρησαν οι πέντε μητροπολίτες, Νικοπόλεως κ. Μελέτιος, Αργολίδος κ. Ιάκωβος , Αρτης κ. Ιγνάτιος, Κίτρους κ. Αγαθόνικος και ο φίλος του Αρχιεπισκόπου Μητροπολίτης Μαντινείας κ. Αλέξανδρος, οι μόνοι που ζήτησαν την παραπομπή σε δίκη του κ. Παντελεήμονος. Αλλά ο ασκός του Αιόλου για την εκκλησιαστική Δικαιοσύνη είχε ανοίξει.

Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του τοποτηρητή της Μητρόπολης Αττικής δηλώνοντας ότι δεν μπορεί να κωφεύσει στη φωνή του λαού. Και 23 μητροπολίτες με κοινή τους δήλωση εξέφρασαν στον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο την αντίθεσή τους στην απόφαση που έλαβε η Ιερά Σύνοδος και τους κινδύνους που ελλοχεύουν για την Ιεραρχία. Ταυτόχρονα άλλοι 10 μητροπολίτες απέστειλαν επιστολές διαμαρτυρίας ζητώντας από τον κ. Ιερώνυμο την άμεση ανάληψη πρωτοβουλιών για την απεμπλοκή από την κρίση που ξέσπασε.

Ο Αρχιεπίσκοπος προ του αδιεξόδου και εν μέσω θυέλλης αποφάσισε να συγκαλέσει εκτάκτως τη Σύνοδο της Ιεραρχίας, η οποία και θα λάβει τις αποφάσεις της που θα κρίνουν το μέλλον και την τύχη του Μητροπολίτη πρώην Αττικής. Πολλοί ιεράρχες εκτιμούν πλέον ότι οι «σωτήρες» του κ. Παντελεήμονος τον καταδίκασαν, αφού κινδυνεύει πλέον, αν δεν γίνει αποδεκτή η αίτηση αναίρεσής του από τον Αρειο Πάγο, να καθαιρεθεί.

Το αρχείο της Ιεράς Συνόδου φαίνεται να είναι απίστευτης χωρητικότητας. Είναι η τρίτη φορά που μια υπόθεση που αφορά τον Μητροπολίτη πρώην Αττικής παραπέμπεται σε αυτό το «απύθμενο» αρχείο. Το 2002 και το 2003 και πάλι η Ιερά Σύνοδος αρχειοθέτησε τις κασέτες με τις ροζ στιχομυθίες, όπου ο ένας εκ των συνομιλητών φερόταν να είναι ο εν λόγω ιεράρχης. Το σκεπτικό που επικράτησε τότε ήταν ότι η Σύνοδος θα έπρεπε να προσφύγει σε ειδικά εργαστήρια του εξωτερικού για να αποδειχθεί η γνησιότητά τους.

Ωστόσο οι Συνοδικοί αποφάνθηκαν ότι ετερόδοξοι ή ετερόθρησκοι δεν μπορούν να προσαγάγουν τεκμήρια σε εκκλησιαστικό δικαστήριο. «Μπορεί ανάμεσα στους εμπειρογνώμονες να υπάρχει κανένας εβραίος» είπε γνωστός ιεράρχης. Την ίδια περίοδο «η Ιερά Σύνοδος,ύστερα από διαλογική συζήτηση,θεώρησε ότι οι εξηγήσεις που έδωσε ο Μητροπολίτης Αττικής είναι επαρκείς και η υπόθεση ετέθη στο αρχείο» . Η υπόθεση που τότε ετέθη στο αρχείο ήταν οι πληροφορίες που τον έφεραν να έχει ρευστοποιήσει ομόλογα πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων δραχμών, τα οποία σύμφωνα με ορισμένες καταγγελίες αργότερα τοποθετήθηκαν στην υπεράκτια εταιρεία που φέρεται ότι διέθετε ο ιεράρχης.

Στις 9 Μαρτίου του 2009 η Ιερά Σύνοδος «αφού μελέτησε τον σχετικό ανακριτικό φάκελο, κατέληξε με ψήφους 7 προς 5 στην κατά πλειοψηφία απόφασηότι δεν προκύπτουν από τον φάκελο επαρκείς ενδείξεις ενοχής κατά του εγκαλουμένου αρχιερέως και έθεσε την κανονική υπόθεση στο αρχείο», παρά το γεγονός ότι ο κ. Παντελεήμων καταδικάστηκε δύο φορές από την ποινική Δικαιοσύνη για την ίδια υπόθεση, δηλαδή της υπεξαίρεσης χρημάτων από τη Μονή Οσίου Εφραίμ.

▅ Βέλη κατά των φίλων

Εξι ημέρες μετά την «ιστορική» απόφαση των 12 μελών της Συνόδου που συμμετείχαν στο εκκλησιαστικό δικαστήριο σχεδόν όλοι οι ιεράρχες, με πρώτο τον προεδρεύοντα Μητροπολίτη Νικοπόλεως κ. Μελέτιο , στρέφουν τα βέλη τους κατά ιεραρχών-φίλων του κ. Παντελεήμονος, και ιδιαίτερα των επτά μητροπολιτών που επί της ουσίας τον αθώωσαν. Ο ιεράρχης που κατακλύζεται από τον ορυμαγδό των επικρίσεων των αρχιερέων είναι ο Μητροπολίτης Ιερισσού και Αρδαμερίου κ. Νικόδημος , καθώς ουδείς ανέμενε ότι θα ηγούνταν μιας προσπάθειας, και μάλιστα θα την έφερε εις πέρας με τέτοια επιτυχία. Βραχύσωμος και με μακριά γενειάδα, ο κ. Νικόδημος αποφεύγει συστηματικά να εμπλέκεται σε κρίσιμες καταστάσεις. Πάντοτε καμαρωτός, έχει συγκεντρώσει πολλές φορές τα ειρωνικά σχόλια των πνευματικών αδελφών του. Φίλος επί δεκαετίες του Μητροπολίτη πρώην Αττικής, ο κ. Νικόδημος είναι ο κληρικός που έπεισε τα μέλη της Ιεράς Συνόδου να θέσουν την υπόθεση στο αρχείο. Γεννημένος στη Μυτιλήνη το 1931 είχε πνευματικές σχέσεις με τον μακαριστό Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιάκωβο Β΄ (κατά κόσμον Κλεόμβροτο), ο οποίος κατά τη διάρκεια της τοποτηρητείας του στη Χίο στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 χειροτόνησε πρεσβύτερο τον κ. Παντελεήμονα. Μάλιστα, όπως επισημαίνουν, ο μακαριστός Ιάκωβος και ο τότε Μητροπολίτης Ζακύνθου και μετέπειτα Αττικής κ. Παντελεήμων στήριξαν την εκλογή του στον μητροπολιτικό θρόνο της Ιερισσού το 1981 και ήταν παρόντες την ημέρα της χειροτονίας του σε επίσκοπο στον Αγιο Νικόλαο Πατησίων.

Ο πάντοτε χαμηλών τόνων Μητροπολίτης Μυτιλήνης κ. Ιάκωβος Γ΄ συνδέεται φιλικά με τον συμπατριώτη του κ. Νικόδημο και υπηρέτησε επί πολλές δεκαετίες ως αρχιμανδρίτης και πρωτοσύγκελος στη Μητρόπολη Μυτιλήνης. Χειροτονήθηκε, όπως και ο Μητροπολίτης πρώην Αττικής, από τον μακαριστό Ιάκωβο (Κλεόμβροτο), τον οποίο και διαδέχθηκε το 1988 στον θρόνο της Μυτιλήνης με τη στήριξη και του τότε Μητροπολίτη Ζακύνθου κ. Παντελεήμονα Μπεζενίτη. Ο Μητροπολίτης Μηθύμνης κ. Χρυσόστομος ποιμαίνει ένα κομμάτι του Νομού Λέσβου και έχει καλές σχέσεις με τους μητροπολίτες Ιερισσού και Μυτιλήνης. Εξελέγη μητροπολίτης το 1984 και υπηρέτησε επί πολλές δεκαετίες ως κληρικός της Μητρόπολης Αττικής. Και ο κ. Παντελεήμων από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90, οπότε και μετατέθηκε από τη Μητρόπολη Ζακύνθου στην Αττική, τον καλούσε στα μεγάλα πανηγύρια της νέας του επαρχίας.

▅ Αίτημα εξαίρεσης

Ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου κ. Νικηφόρος βρέθηκε το 2005 στη δίνη του κυκλώνα που ξέσπασε στη διοίκηση της Εκκλησίας με αφορμή τις καταγγελίες κατά ιεραρχών, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο ίδιος αλλά και ο κ. Παντελεήμων. Ο κ. Νικηφόρος βίωσε, όπως λένε στενοί συνεργάτες του, τον διασυρμό από καταγγελίες περί σεξουαλικής παρενόχλησης, τις οποίες στήριξε μόνο ένας μάρτυρας ενώπιον της Ιεράς Συνόδου. Αντίθετα, τον υποστήριξαν περισσότερα από 500 άτομα και η υπόθεση μπήκε στο αρχείο. Ο Μητροπολίτης πρώην Αττικής, όταν πριν από έναν μήνα είδε ότι ο ακρίτας ιεράρχης δεν θα μπορέσει να συμμετάσχει στο δικαστήριο εξαιτίας των σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει και θα τον αντικαθιστούσε ένας άλλος ακρίτας, ο Κονίτσης κ. Ανδρέας, κατέθεσε αίτημα εξαίρεσης. Αιτία του αιτήματος εξαιρέσεως ήταν το γεγονός ότι πολλές φορές ο κ. Ανδρέας στηλίτευσε τον κ. Παντελεήμονα. Με αυτή την κίνησή του ο κ. Παντελεήμων κέρδισε χρόνο και ο κ. Νικηφόρος προσήλθε τη Δευτέρα στη Σύνοδο και συμμετείχε στη συνεδρίαση. ▅ Διάφορες κατηγορίες Η στάση του Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας κ. Κωνσταντίνου ήταν αναμενόμενη, καθώς, όπως λένε κληρικοί με πικρόχολη διάθεση, έχουν δύο κοινά με τον κ. Παντελεήμονα. Δεν δηλώνει την ημερομηνία γεννήσεως του στα Δίπτυχα της Εκκλησίας και εναντίον του κ. Κωνσταντίνου έχουν καταγραφεί διάφορες κατηγορίες από τον επί μακρό χρονικό διάστημα οδηγό του αλλά ουδέποτε διερευνήθηκαν από την Ιερά Σύνοδο ή κάποιον εκκλησιαστικό ανακριτή.

Ο Μητροπολίτης Λαρίσης κ. Ιγνάτιος, όπως υποστηρίζουν φίλοι του αρχιερείς, δηλώνει ότι «παρασύρθηκε». Ανεξάρτητα από το αν παρασύρθηκε ή όχι ο μητροπολίτης της πρωτεύουσας του θεσσαλικού κάμπου, το σίγουρο είναι ότι είναι φίλος του Μητροπολίτη Αττικής και ο ίδιος έχει ζήσει πολλές φορές δύσκολες στιγμές εξαιτίας των διαδηλώσεων και των κινήσεων που πραγματοποιούν εναντίον του οι υποστηρικτές του μακαριστού Μητροπολίτη Λαρίσης επί αρχιεπισκοπίας Ιερωνύμου Κοτσώνη, Θεολόγου . Και ο κ. Παντελεήμων φαίνεται ότι διαθέτει έναν ισχυρό αντίπαλο, ο οποίος αποκάλυψε πολλές παραμέτρους από τη δραστηριότητά του, τον Μητροπολίτη πρώην Αττικής και Μεγαρίδος κ. Νικόδημο Γκατζιρούλη, ο οποίος εξελέγη επί αρχιεπισκοπίας Ιερωνύμου Κοτσώνη, ήταν πνευματικός αδελφός του μακαριστού Θεολόγου και διατηρεί σχέσεις και με τις ομάδες της Λάρισας που εναντιώνονται στον κ. Ιγνάτιο.

Ο 77χρονος Μητροπολίτης Φωκίδος κ. Αθηναγόρας φαίνεται ότι «δεν είδε και δεν άκουσε τίποτε», αφού, όπως υποστηρίζουν μέλη της Ιεράς Συνόδου, με δυσκολία μπορούσε να αντιληφθεί, εξαιτίας των προβλημάτων της υγείας του, τις παραμέτρους του ζητήματος. Και κυρίως στο περιβάλλον του υπάρχουν γνωστοί κληρικοί που έχουν πολύ καλές σχέσεις με τον κ. Παντελεήμονα.



Ιντριγκες στην Αρχιεπισκοπή
Της ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ/ Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία


Διαστάσεις χιονοστιβάδας, η οποία απειλεί να σαρώσει τις εύθραυστες ισορροπίες που με κόπο διαμορφώθηκαν στην Εκκλησία, προσλαμβάνει η πρωτοφανής απόφαση του συνοδικού δικαστηρίου να εκδώσει απαλλακτικό βούλευμα για τον πρώην μητροπολίτη Αττικής Παντελεήμονα, που βρίσκεται στον Κορυδαλλό.

* Μόλις δεκατρείς μήνες μετά την εκλογή του, ο Ιερώνυμος δέχεται την πρώτη σοβαρή και έντονη αμφισβήτηση, παρά το γεγονός ότι έσπευσε να διαχωρίσει τη θέση του από τους επτά μητροπολίτες που εξέδωσαν το βούλευμα.

* Ενδεικτικό της κρίσης είναι το «κίνημα μητροπολιτών», πολλοί από τους οποίους στήριξαν την εκλογή Ιερώνυμου, που συνυπογράφουν κείμενο ώστε να συγκληθεί εκτάκτως η Ιεραρχία. Αρκεί να υπογράψουν 25 ιεράρχες και ο στόχος θα επιτευχθεί. Σε μια προσπάθεια αντιπερισπασμού ο αρχιεπίσκοπος αποφάσισε, το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, να συγκαλέσει εκείνος εκτάκτως την Ιεραρχία όταν εκδοθεί η απόφαση του Αρείου Πάγου, όπου έχει προσφύγει ο Παντελεήμονας.

* Η απόφαση του πρωτοβάθμιου συνοδικού δικαστηρίου, στο οποίο δεν συμμετέχει ο Ιερώνυμος, σηματοδοτεί, εκτός των άλλων, και μία θεσμική σύγκρουση: Οι μητροπολίτες, δηλαδή, που δίκασαν την υπόθεση ήρθαν σε ευθεία αντίθεση με τους δικαστές της «κοσμικής δικαιοσύνης», αποφασίζοντας ότι δεν είναι επαρκή τα στοιχεία που τον έκλεισαν φυλακή για να καταδικάσουν και οι ιεράρχες τον Παντελεήμονα.

* Αποτέλεσμα αυτής της πρωτοφανούς απόφασης είναι να διατρέχει κίνδυνο η Εκκλησία να έχει εν ενεργεία μητροπολίτη κλεισμένο στη φυλακή. Οι επτά μητροπολίτες που αθώωσαν τον Παντελεήμονα φέρεται να είναι οι: Ιερισσού Νικόδημος, Μηθύμνης Χρυσόστομος, Μυτιλήνης Ιάκωβος, Διδυμοτείχου Νικηφόρος, Λαρίσης Ιγνάτιος, Νέας Ιωνίας Κωνσταντίνος και Φωκίδος Αθηναγόρας.

* Πληροφορίες φέρουν τον μητροπολίτη Ιερισσού Νικόδημο να πρωτοστατεί υπέρ της αθώωσης του Παντελεήμονα, ενώ έκπληξη προκάλεσε η συμπεριφορά μητροπολίτη της νησιωτικής βόρειας Ελλάδας, που στάθηκε δυναμικά στο πλευρό του Νικόδημου, αφήνοντας περιθώριο να κυκλοφορήσουν έντονες φήμες ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο επιθυμούσε την αθώωση του Παντελεήμονα.

* Οπως επισημαίνουν ιεράρχες που βοήθησαν μεν στην εκλογή του Ιερώνυμου αλλά βλέπουν πλέον με σκεπτικισμό την κατάσταση, ο αρχιεπίσκοπος έκανε «λάθος» που δεν παρενέβη πριν από το δικαστήριο, για να προκαταλάβει την απόφαση. Αμέσως μετά όμως -συμπληρώνουν- διέπραξε πράγματι ένα ολέθριο λάθος, αφού αμφισβήτησε δημοσίως την απόφαση του δικαστηρίου, κάτι που, αν δεν είναι υποκριτικό, λένε, σίγουρα αντίκειται στις αρχές της συνοδικότητας, την οποία υπερασπίζεται.

* Πάντως, ο Ιερώνυμος προτίθεται να απευθυνθεί σε καθηγητές πανεπιστημίου όπως οι: Γ. Κονιδάρης, Σπ. Τρωιάνος, Χαρ. Παπαστάθης αλλά και Βλάσης Φειδάς, που ήδη είναι άτυπος σύμβουλός του, για να μελετήσουν τα... αδιέξοδα και να βρουν λύσεις, αν τελικά ο Αρειος Πάγος επικυρώσει την απόφαση με την οποία κλείστηκε στη φυλακή ο Παντελεήμονας.

* Η υπόθεση όμως αυτή δείχνει, όπως λένε μητροπολίτες στην «Κ.Ε.», ότι έχει αρχίσει να εντείνεται η «ομαδοποίηση» μέσα στην ιεραρχία. Η συγκέντρωση υπογραφών τους χώρισε άλλη μία φορά. Οσοι υπογράφουν εναντίον της απόφασης θεωρείται ότι ανήκουν στους «καθαρούς», που επιθυμούν την κάθαρση της Ιεραρχίας από τα σκάνδαλα. Οι περισσότεροι απ' αυτούς, πάντως, θεωρούνται συντηρητικοί και προέρχονται από παραεκκλησιαστικές οργανώσεις.

* Υποστηρικτές του Ιερώνυμου υπενθυμίζουν ότι τα προβλήματα της Εκκλησίας με τον Παντελεήμονα ξεκίνησαν από τις κινήσεις του Χριστόδουλου, που δεν τον πέρασε από εκκλησιαστικά δικαστήρια το 2005, αλλά τον έθεσε εκτός μητροπόλεως με... συνοπτικές διαδικασίες. Τότε, μάλιστα, χωρίς να ανοίξει μύτη, όρισε παρανόμως τοποτηρητή της Αττικής τον μητροπολίτη Μεσογαίας, Νικόλαο, ενώ σύμφωνα με τον νόμο έπρεπε να οριστούν οι παλαιότεροι όμοροι ιεράρχες, που είναι κατά σειράν ο Μεγάρων Βαρθολομαίος και ο Περιστερίου Χρυσόστομος.
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 15/03/2009


Σάββατο, 14 Μαρτίου 2009

Η απάντηση Γιοσάκη στον μητροπολίτη Μεσογαίας Νικόλαο



ΔΟΛΟΠΛΟΚΙΑΣ ΑΝΑΙΡΕΣΙΣ
ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ
Από το 24ωρον πρακτορείον εκκλησιαστικών ειδήσεων «ΡΟΜΦΑΙΑ» επληροφορήθην τους λόγους παραιτήσεως του Επισκόπου Μεσογαίας, από την θέσιν του «Τοποτηρητού» της Ιεράς Μητροπόλεως Αττικής, την οποίαν και παρανόμως κατείχε μέχρι και την στιγμήν εκείνην.
Ομολογώ ότι έμεινα κατάπληκτος από όλα όσα με περισσήν υποκρισίαν και άφθαστον μαεστρίαν διαλαμβάνει ο δαιδαλόχειρ ούτος εις την προρρηθείσαν επιστολήν του και ιδιαίτερα τους λόγους τους οποίους τον οδήγησαν εις ενέργειάν του αυτήν.
Ως λόγον, μάλιστα, της παραιτήσεώς του ορίζει μεταξύ άλλων, το γεγονός ότι δήθεν «η εν λόγω Απόφασις είχε μετά βεβαιότητος προβλεφθή υπό του ιερομ. Ιακώβου Γιοσάκη εις την συνέντευξιν αυτού εις την εφημερίδα «Η ΣΦΗΝΑ» της 20ης Φεβρουαρίου 2009, ως γνώσιν έχοντος, με ό,τι τούτο υπονοεί ή συνεπάγεται».
Δυστυχώς, διά τον κ. Νικόλαον!
«Αστοχήσας εξετράπη εις άκριτον ματαιολογίαν» (Α΄ Τιμ.1:6.) αποκαλυφθείσης ούτω της καρποφθόρου, δολοφροσύνης και διχομυθίας του μαϊστορος τούτου της υποκριτικής τέχνης.
Ισχυρίζεται, δηλαδή, ο δολομήδης ούτος, ότι με την από 20ης Φεβρουαρίου 2009 συνέντευξίν μου εις την προμνησθείσαν εφημερίδαν εγνώριζα, ήδη, το αποτέλεσμα της αποφάσεως του Πρωτοβαθμίου δι’ Αρχιερείς Συνοδικού Δικαστηρίου, λειτουργούντος, εν προκειμένω, ως Δικαστικού Συμβουλίου, επί της υποθέσεως του Μητροπολίτου Αττικής κ. Παντελεήμονος, η οποία εν τέλει παρεπέμφθη εις το αρχείον και όχι εις το Πρωτοβάθμιον δι’ Αρχιερείς Συνοδικόν Δικαστήριον προς εκδίκασιν, υπονοώντας δημοσίως και δολίως ότι υπήρξα συμμέτοχος εις την διαδικασίαν εκπονήσεως και λήψεως της αποφάσεως αυτής.
Αναρωτιέται, όμως, ο κάθε εχέφρων.
Πως ήταν δυνατόν να επηρεάσω εγώ την Διαρκή Ιεράν Σύνοδον υπέρ του Σεβ. Μητροπολίτου Αττικής, όπως ο δύσμοιρος συκοφάντης μου εξυπονοή, όταν το ίδιο Συνοδικό Σχήμα προ ολίγων μόλις ημερών ενέκρινε το άδικον αίτημά του, δια την παύσιν μου εκ των εφημεριακών καθηκόντων μου;
Εύρε ούτω, την πολυπόθητον δι’ αυτόν ευκαιρίαν, ο «τετραπέρατος» κ. Νικόλαος ως «ταῖς παρθένοις τὴν μέλλουσαν ἐπιφαίνεσθαι αὐταῖς κάθαρσιν», αυτός ο επὶ σειρὰ ετών ενδιατρίψας «αγωνιστής» της μοναχικής ασκήσεως και «εκφραστής» της «αγιορειτικής» ησυχίας παρὰ τω κλινώ άστυ της πρωτευούσης, να αναφερθή εις το πρόσωπόν μου αποδεικνύων διά μίαν ακόμη φοράν το εμπαθές προσωπείον του, το αβυσαλέον μίσος του και της ψυχής του τα δυσόρφναια και ερεμνά.
Πρόθυμος ο επίσκοπος Μεσογαίας εις τον παγκευθή, ψευδοποιὸν καὶ πλαστὸν λόγον, τον κατασκευασμένον πρὸς διαβολὴν άλλων, δεν διστάζει να παραμορφώση το αληθές περιεχόμενον της συνεντεύξεώς μου, σχετικά με τον Σεβ. Μητροπολίτην Αττικής κ. Παντελεήμονα, διά να δημιουργήση επίπλαστες και σαθρές εντυπώσεις, του περιεχομένου της συνεντεύξεώς μου, διά το επίδικον θέμα, έχοντος επί λέξει ούτω:
«-Πιστεύετε ότι θα ξαναπάρει πίσω τη Μητρόπολή του;
Φρονώ βασίμως ότι ανεξάρτητα της έκβασης της υπόθεσης σε ποινικό επίπεδο, η Εκκλησία της Ελλάδος θα κληθεί να αντιμετωπίσει το <έκκλητον> του Σεβ. Μητροπολίτη Αττικής ενώπιον του Οικουμενικού Πατριάρχη, η απόφαση του οποίου λειτουργεί ως Άρειος Πάγος της Εκκλησίας την οποία και καλείται υποχρεωτικά η τελευταία να εφαρμόσει.
Η υπόθεση είναι εξαιρετικά περίπλοκη και η οποιαδήποτε πρόβλεψη είναι μάλλον άκαιρη έως ατυχής.
Οι δε επίδοξοι μνηστήρες της Μητρόπολης, όσο υπάρχει Παντελεήμων, θα αναμένουν επί μακρόν...
-Δηλαδή θα τον δικαιώσει ο κ. Βαρθολομαίος; Είναι δυνατόν…
Εάν τηρηθούν αυστηρώς οι ιεροί κανόνες και η ιεροκανονική τάξη, ασφαλώς».
Εκ του ως άνω περιεχομένου, προκύπτει αβίαστα ότι εγώ μόνον κρίσεις εξέφρασα επί της υποθέσεως του Σεβ. Μητροπολίτου Αττικής εν σχέσει με την έκκλητον προσφυγή του τελευταίου, ενώπιον του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου και ουδέν έτερον τι. Εκ ποίου, λοιπόν, στοιχείου νομιμοποιείται ο πολυπήμων κ. Νικόλαος να προβαίνη εις τοιούτους καταπτύστους ισχυρισμούς;
Της «καλογερικής» πανουργίας του κ. Νικολάου, ουκ έσται τέλος!
Ισχυρίζεται, περαιτέρω, ο δολορράφος ούτος, ότι δήθεν:
«…η Απόφασις αύτη εξήγειρε, ως μη ώφειλε, τον πιστόν λαόν -και όχι μόνον-, ως τούτο καταδεικνύεται εκ των πλείστων όσων ευρυτάτης κυκλοφορίας καυστικών δημοσιευμάτων και επιμόνων προς εμέ τηλεφωνημάτων, προκειμένου να προβώ εις τας απαιτουμένας ενεργείας προς ανατροπήν της ως άνω Αποφάσεως, ως θιγούσης την κοινήν λογικήν και το κοινόν περί δικαιοκριτικής ευθύνης της Ιεράς Συνόδου αίσθημα».
Άραγε, τα καλογερικά καμώματα του φίλου του «αγίου» Μεσογαίας, Εφραίμ του Βατοπεδινού δεν εξήγειραν τον πιστόν λαόν, ώστε ο κ. Νικόλαος να σπεύση αδιστάκτως «ὡς νυκτοκόραξ ἐν οἰκοπέδω» να παράσχη εις αυτόν, όστις εγένετο όντως αιτία δεινοτάτου σκανδαλισμού των πιστών και ουχί μόνον, ανὰ την Οικουμένην άπασαν, οδηγήσας και εις αυτὸν τούτον τον κατηκρημνισμὸν της Ελληνικής Κυβερνήσεως συλλήβδην, υποστήριξιν και κάλυψιν εκ των ΜΜΕ, ισχυρισθείς, μάλιστα, κατά την ιερατικήν σύναξιν των Κληρικών της επαρχίας του ότι, η περίπτωσις του εν λόγῳ «αγίου συνασκητού» του, αποτελεῖ «σάλτσα με δυο τρία μακαρονάκια απὸ κάτω»;
Διατί, άραγε, δεν παρητήθη ο «ευαίσθητος» ούτος επίσκοπος, και εις την περίπτωσιν κατά την οποίαν η Διαρκής Ιερά Σύνοδος έθεσε την υπόθεσιν του Μητροπολίτου πρώην Πειραιώς Καλλινίκου εις το Αρχείον, οι επώνυμες από τηλεοψίας καταγγελίες εις βάρος του οποίου δια παρεκκλίνουσα σεξουαλικήν συμπεριφοράν - ομοφυλοφιλίαν είχον συγκλονίσει την κοινήν γνώμην; ΄Η η ανάδειξις του κ. Νικολάου και η προώθησίς του εις τον επισκοπικόν θρόνον της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσογαίας από τον πάλαι ποτέ κραταιόν «γέροντά» του Μητροπολίτην πρώην Πειραιώς κ. Καλλίνικον, του παρέχει το δικαίωμα «σώφρονος και πατερικής» σιωπής;
Ο κ. Νικόλαος εκφράζει την έντονον αντίδρασίν του και την κάθετον αντίθεσίν του «προς ενεργείας και αποφάσεις αίτινες δικαιολογούν υπονοίας συγκαλύψεως ή μεθοδεύσεων».
Λησμόνησεν, όμως, ο «άγιος» ούτος, ποίας μεθοδεύσεις ηκολούθησεν ο ίδιος, δια την κίβδηλον εκκλησιαστικήν ανάκρισιν την οποίαν δια αθεμίτων τρόπων εξ υπαρχής εξύφανε και κατεσκεύασε εις βάρος μου και δια ποίων παρασκηνιακών μεθοδεύσεων απέσπασε την «έγκρισιν» της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, διά την παύσιν μου από τα εφημεριακά μου καθήκοντα.
Βεβαίως από το ασματικόν τροπάριον «Βεβαρημένων τῶν ὀφθαλμῶν μου ἐκ τῶν άνομιῶν μου οὐ δύναμαι ἀτενίσαι καί ἰδεῖν τόν αἰθέραν τοῦ ουρανοῦ», δυνάμεθα να οδηγηθούμε, ασφαλώς, εις τον αληθή λόγον ο οποίος οδήγησεν τον κ. Νικόλαον εις την παραίτησίν του από την «Τοποτηρητείαν» της Ιεράς Μητροπόλεως Αττικής, η οποία ήτο η, πλέον, ενδεδειγμένη λύσις.
Είθε ο κ. Νικόλαος να επιδείξη την αυτήν στάσιν παραιτούμενος και εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσογαίας, αποσυρόμενος και πάλιν, είτε εις την φιλόξενον Ιεράν Μονήν Βατοπεδίου είτε εις το «ασκηταριό» του Βύρωνος, ένθα επί σειρά ετών ενετρύφησεν εις τα «μοναχικά παλαίσματα», ίνα μη επαληθευθούν όσα ό ίδιος παρρησιαζόμενος ομολόγησε κατά την ημέρα της εις επίσκοπον χειροτονίας του, σύμφωνα με τα οποία: «…Λυπούμαι πραγματικὰ μήπως ο κόσμος της Ανατολικής Αττικής, της Μεσογαίας και Λαυρεωτικής πληρώσει το τίμημα του αιφνιδιασμού μου και της ενδεχομένως απερίσκεπτης συγκαταθέσεώς μου… Ούτε όραμα πρὸς αυτὴν την κατεύθυνση έχω ως τώρα γεννήσει ούτε και γνώση της επισκοπικής αποστολής διαθέτω».
Ο αρμόδιος Εισαγγελεύς εις τον οποίον προσφεύγω θα αποφασίση σχετικώς δια την ηθικήν και κοινωνικήν απαξίαν, όλων όσων εν γνώσει της αναληθείας τους, διετύπωσε σε βάρος μου ο κ. Νικόλαος.
Αθήνα, 12-3-2009
+Αρχιμ. ΙΑΚΩΒΟΣ ΓΙΟΣΑΚΗΣ